At 60+ 1 (this post) I am finally through with this blog. Yung isa yata 50 posts. Basta. Don't matter. I've moved to wordpress. At parang ang controversial ng mga sinusulat ko dun. At more of really kung ano iniisip ko. Less art? art wtf.
CLICK ME
this blog has more or less been made for some people, not for me. Some on some, Much on this particular one. So bye.
Saturday, November 3, 2007
Sunday, October 21, 2007
Storm
Isn't it a shame to see me stuck in this oh-so pathetic little world of mine? Tignan mo to halos lahat sila ay tuwang-tuwa sa sarili nilang mundo. Ellipses there, smileys here. Tapos ako ay may whatever na stat message. Kakatapos lang ng isang movie with a happy ending at ito, I found myself feeling more alone than ever. Tapos kung anu-ano iisipin ko. And yes nung nakahiga ako, what do I see? May electric fan na nakatutok sa isang monobloc armchair na nakaharap sa isang desktop PC, may subwoofer sa gilid, may dalawang mini speakers, may wine glass sa isa, lots of cd's, and paper, lots of it, nasa floor. Dun, duon ako naka-upo 90% of my waking day. Bumbulabog lang saken ay ang virus ridden pc ng isang tao sa messenger list. Malapit na nga kong mainis e. Grabe flooder amp.
Pero tinulungan ko. Ewan ko lang kung gagawin niya. Nagka-conversation tuloy ako.
Hay nako. Di pwede itong ganito. So, after a year, I must really be different. Kundi ganito rin lang gagawin ko. Always behind a PC, sulking.
Tapos ito may na-click akong video plug tungkol sa kung anung company. I heard these lines: 'be productive in my own way.' He is talking about business pero ano, naisip ko na walang magagawa saken ang anumang idealogy sa ngaun. Well ito ang kalakaran, kailangang sundin, kung hindi, mamundok na lang ako, or ano, umasa sa nanay ko. WTF.
Argh. Depressed ako. Pero sabi ng nanay ko, magpapadala daw siya sa wednesday. Ansaya no? Kaka-ubos ko lang halos ng pera ko, tapos meron na namang bago. Parang ansaya dun sa tate ah. Magiging nobody ako dito, pero ayos naman ako financially, and somehow, enough na yun para makaraos ako sa isang araw. Pero wtf. Ano nangyari sa hopes and dreams ko? *Bleh*
Bakit kaya ganun mga movies? Mahilig sila mag-glamourize ng kung anu-anong klase ng buhay. Nauuto tuloy ako. Naisip ko na ano e, ganun ang gawin kong theme, yung bida malulure ng isang buhay, tapos kailangan natin siyang i-root back sa dating meron siya, at maipakita na ano e, masyadong sensationalized lang yun lahat. Recurring theme. Ang aking counter-whatever. Pero mukhang di ako kikita kapag ganun ah, mukhang kasing masayang magpaka-slave sa industry. Kasi in that way, magigign financially stable ako. Walang lugar ang aking dreams sa middle class upbringing ko. Wohohow.
Kaya nga walang inisip nanay kundi maging engineer ako e. Eh ayaw ko na nun, at ayaw ko nung nakikita ko mula dun. Some goo-goo naman ako na naka-tie tapos behind a desk, inside a cubicle, encoding-encoding. Tapos ang repose ko lang ay mag night life or whatever. Na kung sakali man ay magiging uneventful, being that I am. Tapos ano? After some years makakakita ng babae, magpapakasal magkaka-anak? WALA NA. Ano? Sa anak ko na lang ipapasa dream ko? Hehehey. Ayoko ulitin ang cycle.
Anyway. Short history lang. Itong sa nanay side ko, sabog yung sa father's side e. POV ko lang naman to ah, as things are from what I behold them to be. Ayun. Ang lolo ko ay mahilig sa baseball, dinala niya ko sa isang game dati. Tinuro pa niya yung tamang hawak ng bola kapag bumabato, well in this case, batuhang-bola yun, or tatsing or whatever. Well balik tayo. Gumigising yun ng maaga lagi, as usual, interesado sa balita, nagraradyo pa, nagaalaga ng manok pang-sabong, sa alam ko expert to e. Well, nung martial law dahil hinuli siya sa baywalk something, nambababae ata siya nun. (Inevitable yung ganito no? Grabe lang.) Proud siya pag nagkkwento siya na ginawa niya no? Dream niya rin yatang makapanood ng yankees game. Pero andami niyang anak ah, lima, lahat professionals. Yung isa pulis, professional ba yun? Haha ansama ko, pero masaya naman si tito. I don't have any problems with them. Isang ano sila, tightly knit na family, kahit na alam ko eh may sarili pa rin silang away. Well pero ang galing niyang tatay! Yun lang. Idol ko yun e. Pero sa ngaun e mahilig siyang magmura sa kalagayan niya. Kalahati na lang siya e, kailangan niyang buhatin isang paa niya at kamay para gumalaw. Ang sad no? Isip niya rin e. At ang fiery ng spirit niya! Proud pa saken, though I am not so proud of myself. What a shame. Ewan ko kung kelan siya nagretire, pero bago nun e nasa palawan or negros siya, at laging isda kinakain nila. Someday baka magkkwento na lang kami tungkol sa Pasuelo family history.
Yung sa tatay ko naman sad. Namatay yung lolo ko dun 1981 pa lang, 1906 yata pinanganak yun, apat or tatlo asawa? Yung lola ko yung huli at ano, well stereotypical middle class lola, yung lower middle class ah. Sawsaw sa splendor ng apelyido ng lolo ko, bernardino, wohow. Kung di lang sa tatay ko pasuelo gagamitin ko e, my poor dad. Tsk tsk. Well ma-aksyon naman ang history nitong bernardinos. Parang action movie. Haha. Full of drama. Complete with struggles to attain financial stabiilty, anak-sa-labas scenes, personal safety issues, tondo 1970s. Ewan. Basta. Pero eto, dalawang anak na ng lola ko ang namatay. Tapos eto pa rin siya, di makaretire, nagta-trabaho pa rin. Humihilik pa ngaun. Malakas. 77 na to ah. Grabe. I really wish things could be better for her. Nakakainis pa naman to minsan, bilang stereotypical middle class lola (in this case, eto yung ano, masyadong profit-oriented, despicably humble [wrong kind of humility], basta). Well all in all, ewan ko na, ito naabutan ko, ito nangyayari ngaun. Things could never be different. Ay oo nga pala, yung tungkol sa tatay ko, dumating rin pala yung panahon na ano, wala na sa ano a sanity lolo ko, yung tipong lumalabas yata ng bahay nakahubad something, tapos inaalagan siya ng tatay ko. Mga ganung eksena no? Anyway, tatlo itong anak ng lola ko dun kay Herr Bernardino Sr. pero pangalawang asawa na siya ng lola ko. Pero ayun, buti na lang di umabot sa ganun tatay ko, ano, sane to the last moment. Whatever. Pero sickening pa rin yun. Akala niyo ba, nagkadeathbed scene na ko, pero di yung ano ah, nakapalibot buong pamilya, ano lang, death creeped in during the night, siguro habang naglalaro ako ng Star wars episode 1 na game, or nung natutulog ako. So sad. But it's fucking true. And I can't have it any other way. So malaking factor to kaya bitter ako sa mundo. Maybe.
Ansaya ni ano o, ni immigrant boy:
Herr M: ano my bago k n bng shota
Asteg.
Buti pa tong iba, iba nangyari no. Hehe. Well di sana ako ganito kung di ko lang talaga dama ang singularity nitong lahat. Sorry I don't believe in any X number of chances. This is it. Kasi ano ako e, heathen. Hirap tuloy i-accept, wala akong konsepto ng benevolent being e.
At siyempre kapag ganito, o mali gising ko, bakit kaya specially cold yung tubig kapag naligo ako or yung ano, yung electric fan. Tagos sa buto. Grr. Alam na alam ko tuloy ibig sabihin ng ringwraith business at yung ano 'the feel' nila. Seryoso, and I kind of know what he means by him. Na hindi yun arbitrary concept, may ano yun, real factor. And I can feel it sometimes. Parang ngaun. Nakakatakot. Pero it's here, and I don't really have a choice.
Pero tinulungan ko. Ewan ko lang kung gagawin niya. Nagka-conversation tuloy ako.
Hay nako. Di pwede itong ganito. So, after a year, I must really be different. Kundi ganito rin lang gagawin ko. Always behind a PC, sulking.
Tapos ito may na-click akong video plug tungkol sa kung anung company. I heard these lines: 'be productive in my own way.' He is talking about business pero ano, naisip ko na walang magagawa saken ang anumang idealogy sa ngaun. Well ito ang kalakaran, kailangang sundin, kung hindi, mamundok na lang ako, or ano, umasa sa nanay ko. WTF.
Argh. Depressed ako. Pero sabi ng nanay ko, magpapadala daw siya sa wednesday. Ansaya no? Kaka-ubos ko lang halos ng pera ko, tapos meron na namang bago. Parang ansaya dun sa tate ah. Magiging nobody ako dito, pero ayos naman ako financially, and somehow, enough na yun para makaraos ako sa isang araw. Pero wtf. Ano nangyari sa hopes and dreams ko? *Bleh*
Bakit kaya ganun mga movies? Mahilig sila mag-glamourize ng kung anu-anong klase ng buhay. Nauuto tuloy ako. Naisip ko na ano e, ganun ang gawin kong theme, yung bida malulure ng isang buhay, tapos kailangan natin siyang i-root back sa dating meron siya, at maipakita na ano e, masyadong sensationalized lang yun lahat. Recurring theme. Ang aking counter-whatever. Pero mukhang di ako kikita kapag ganun ah, mukhang kasing masayang magpaka-slave sa industry. Kasi in that way, magigign financially stable ako. Walang lugar ang aking dreams sa middle class upbringing ko. Wohohow.
Kaya nga walang inisip nanay kundi maging engineer ako e. Eh ayaw ko na nun, at ayaw ko nung nakikita ko mula dun. Some goo-goo naman ako na naka-tie tapos behind a desk, inside a cubicle, encoding-encoding. Tapos ang repose ko lang ay mag night life or whatever. Na kung sakali man ay magiging uneventful, being that I am. Tapos ano? After some years makakakita ng babae, magpapakasal magkaka-anak? WALA NA. Ano? Sa anak ko na lang ipapasa dream ko? Hehehey. Ayoko ulitin ang cycle.
Anyway. Short history lang. Itong sa nanay side ko, sabog yung sa father's side e. POV ko lang naman to ah, as things are from what I behold them to be. Ayun. Ang lolo ko ay mahilig sa baseball, dinala niya ko sa isang game dati. Tinuro pa niya yung tamang hawak ng bola kapag bumabato, well in this case, batuhang-bola yun, or tatsing or whatever. Well balik tayo. Gumigising yun ng maaga lagi, as usual, interesado sa balita, nagraradyo pa, nagaalaga ng manok pang-sabong, sa alam ko expert to e. Well, nung martial law dahil hinuli siya sa baywalk something, nambababae ata siya nun. (Inevitable yung ganito no? Grabe lang.) Proud siya pag nagkkwento siya na ginawa niya no? Dream niya rin yatang makapanood ng yankees game. Pero andami niyang anak ah, lima, lahat professionals. Yung isa pulis, professional ba yun? Haha ansama ko, pero masaya naman si tito. I don't have any problems with them. Isang ano sila, tightly knit na family, kahit na alam ko eh may sarili pa rin silang away. Well pero ang galing niyang tatay! Yun lang. Idol ko yun e. Pero sa ngaun e mahilig siyang magmura sa kalagayan niya. Kalahati na lang siya e, kailangan niyang buhatin isang paa niya at kamay para gumalaw. Ang sad no? Isip niya rin e. At ang fiery ng spirit niya! Proud pa saken, though I am not so proud of myself. What a shame. Ewan ko kung kelan siya nagretire, pero bago nun e nasa palawan or negros siya, at laging isda kinakain nila. Someday baka magkkwento na lang kami tungkol sa Pasuelo family history.
Yung sa tatay ko naman sad. Namatay yung lolo ko dun 1981 pa lang, 1906 yata pinanganak yun, apat or tatlo asawa? Yung lola ko yung huli at ano, well stereotypical middle class lola, yung lower middle class ah. Sawsaw sa splendor ng apelyido ng lolo ko, bernardino, wohow. Kung di lang sa tatay ko pasuelo gagamitin ko e, my poor dad. Tsk tsk. Well ma-aksyon naman ang history nitong bernardinos. Parang action movie. Haha. Full of drama. Complete with struggles to attain financial stabiilty, anak-sa-labas scenes, personal safety issues, tondo 1970s. Ewan. Basta. Pero eto, dalawang anak na ng lola ko ang namatay. Tapos eto pa rin siya, di makaretire, nagta-trabaho pa rin. Humihilik pa ngaun. Malakas. 77 na to ah. Grabe. I really wish things could be better for her. Nakakainis pa naman to minsan, bilang stereotypical middle class lola (in this case, eto yung ano, masyadong profit-oriented, despicably humble [wrong kind of humility], basta). Well all in all, ewan ko na, ito naabutan ko, ito nangyayari ngaun. Things could never be different. Ay oo nga pala, yung tungkol sa tatay ko, dumating rin pala yung panahon na ano, wala na sa ano a sanity lolo ko, yung tipong lumalabas yata ng bahay nakahubad something, tapos inaalagan siya ng tatay ko. Mga ganung eksena no? Anyway, tatlo itong anak ng lola ko dun kay Herr Bernardino Sr. pero pangalawang asawa na siya ng lola ko. Pero ayun, buti na lang di umabot sa ganun tatay ko, ano, sane to the last moment. Whatever. Pero sickening pa rin yun. Akala niyo ba, nagkadeathbed scene na ko, pero di yung ano ah, nakapalibot buong pamilya, ano lang, death creeped in during the night, siguro habang naglalaro ako ng Star wars episode 1 na game, or nung natutulog ako. So sad. But it's fucking true. And I can't have it any other way. So malaking factor to kaya bitter ako sa mundo. Maybe.
Ansaya ni ano o, ni immigrant boy:
Herr M: ano my bago k n bng shota
Asteg.
Buti pa tong iba, iba nangyari no. Hehe. Well di sana ako ganito kung di ko lang talaga dama ang singularity nitong lahat. Sorry I don't believe in any X number of chances. This is it. Kasi ano ako e, heathen. Hirap tuloy i-accept, wala akong konsepto ng benevolent being e.
At siyempre kapag ganito, o mali gising ko, bakit kaya specially cold yung tubig kapag naligo ako or yung ano, yung electric fan. Tagos sa buto. Grr. Alam na alam ko tuloy ibig sabihin ng ringwraith business at yung ano 'the feel' nila. Seryoso, and I kind of know what he means by him. Na hindi yun arbitrary concept, may ano yun, real factor. And I can feel it sometimes. Parang ngaun. Nakakatakot. Pero it's here, and I don't really have a choice.
Saturday, October 20, 2007
Sawsawan
So. what's in store?
Limang araw na pala since last post. So long. Whoa. Napakadisheartening naman nitong week na to. I am gonna go back night by night until I get to where I left things. Woo.
Kagabi, kanina, nasa ano ako, sa Tomas Morato. Oktoberfest wtf. Pero ang galing nung mga nagperform ah, astig. May blurry stamp pa ko sa aking kaliwanag wrist, sa baba ng wrist. At kagabi ansakit ng ulo ko, migraine wtf, wala pa kong ginagawa, nag-ano lang, ogre magi. Bago kami napunta sa Geschlecht von Timo, sumakay kami ng bus sa Edsa ungefähr 2am. Ansaya, ambilis, subukan niyo!
Tapos nagpaka-burgoo kami. Nagugutom? Labas, dun tayo sa burgoo. Woo. Gusto ko sana ng big steak dinner, pero yung pobreng steak ang sinabi ni timo.
SHIT. SISIHIN KO BA SARILI KO KUNG TAE CROWD KO? POTA ANDAMING BOBO. AGE-GAP LANG BA KAYA GANUN? WTF. TANGINA, LOURD PENGE PO NG MATINONG ACTIVITY PARTNER. MAHIRAP YUNG NAGPE-PRETEND KANG MAY ALAM EH, EXPOSED KA TULOY. SHIT ANDAMI NIYO NA. AND WHAT'S WITH YOUR USE OF 'BIG WORDS'? SUS. GUSTO MO PROFUNDITY? ZIP IT.
Sarili ko na nga lang kakausapin ko. Mabuti na yung di sumasagot, kesa bobo. Amp amp amp. Minalas ako ah, mapupunta tuloy tayo sa short history of marvin's companions.
Nung bata ako dito sa Tondo, as in yung 3 year old, may kalaro akong pangalan ay Pepe, nagpakamatay yata tatay nun e. Nagbigti. Anyway, mas matanda saken yun, at bagito pa ko. Wala yatang nangyari dun, di ko na alam. Tapos nagkaron yata ako ng kasama sa kindergarten sa mababang paaralan ng rosauro almario, di ko na alam kung saang lupalop ng maynila siya napunta. At ayon, lumipat akong angelicum, ayun si jayson(may 'y' ba yun?) mahilig magbasa ng peanuts at pugad baboy, pinahiram niya ko, nagka-kultura tuloy ako. Si paolo lorenzo rin, na ewan ko na kung nasan, siya unang nagbago ng pangalan ko, called me 'marvs' yeah. Si john p pa! Alam ko pa bahay, may contact pa ako. Pero nasa cali na yata. Meron pa! Si ieshua (di ko na alam spelling ng name niya), si takashi, si margon. Well si john p lang nakasama ko nang matindi.
Wag na yung high-school. Pero eto lang. Nagiging gago mga 'kasama' ko habang tumatanda ako. May balimbing na mahilig mang-iwan sa ere na walang SIR, pero kung di ka kasama sa priority group niya, shit ka. Yung isa naman leecher, pareho rin silang mga ano, hayok sa laman, pero eto mababaw to, di katulad niyang isa. Ayos pa rin yata sila. Well, ito naman may matagal akong nakasama, pero ano, nilamon na ng mundo niya. Nung isang taon, masaya, halos lahat ng boys sa class ay ano, 'one', at walang gaanong kupal.
Tapos ngaun-ngaun naman. Ah, SHIT. Nakakainis. Wala na talaga akong mapagkakatiwalaan ng lubos ngayon, anuman sex or gender. So, on the surface na lang.
Ito na lang kaibigan ko, ang aking wine glass. Kapag hindi ko to iningatan, baka machip-off ang isang side nito. Napaka-fragile pa and beatiful. So I give a part of me to it, and it doesn't have to give me anything. Because it can't, and so, excused. Alam niya lang na akin siya at tatagal life-span niya, pero kapag may gumamit na iba, eh paki-ingatan lang. Galit na lang sa sumira ang maibibigay ko. Buti pa to nasa tabi ko lang. Sa kinang niya eh alam kong natutuwa siya. At kapag hindi kumikinang, huhugasan ko lang. Sick.
At napakadekadente ng buhay ko dito. Pero aayusin ko na, by sleeping at around 2am not 6:30am or 7am. At di na ko maglalaro, hihiga na lang ako at magsusulat. O magiisip, Kasi antagal ko nang inisip na gawin yun. Maya naman. Sure na.
Limang araw na pala since last post. So long. Whoa. Napakadisheartening naman nitong week na to. I am gonna go back night by night until I get to where I left things. Woo.
Kagabi, kanina, nasa ano ako, sa Tomas Morato. Oktoberfest wtf. Pero ang galing nung mga nagperform ah, astig. May blurry stamp pa ko sa aking kaliwanag wrist, sa baba ng wrist. At kagabi ansakit ng ulo ko, migraine wtf, wala pa kong ginagawa, nag-ano lang, ogre magi. Bago kami napunta sa Geschlecht von Timo, sumakay kami ng bus sa Edsa ungefähr 2am. Ansaya, ambilis, subukan niyo!
Tapos nagpaka-burgoo kami. Nagugutom? Labas, dun tayo sa burgoo. Woo. Gusto ko sana ng big steak dinner, pero yung pobreng steak ang sinabi ni timo.
SHIT. SISIHIN KO BA SARILI KO KUNG TAE CROWD KO? POTA ANDAMING BOBO. AGE-GAP LANG BA KAYA GANUN? WTF. TANGINA, LOURD PENGE PO NG MATINONG ACTIVITY PARTNER. MAHIRAP YUNG NAGPE-PRETEND KANG MAY ALAM EH, EXPOSED KA TULOY. SHIT ANDAMI NIYO NA. AND WHAT'S WITH YOUR USE OF 'BIG WORDS'? SUS. GUSTO MO PROFUNDITY? ZIP IT.
Sarili ko na nga lang kakausapin ko. Mabuti na yung di sumasagot, kesa bobo. Amp amp amp. Minalas ako ah, mapupunta tuloy tayo sa short history of marvin's companions.
Nung bata ako dito sa Tondo, as in yung 3 year old, may kalaro akong pangalan ay Pepe, nagpakamatay yata tatay nun e. Nagbigti. Anyway, mas matanda saken yun, at bagito pa ko. Wala yatang nangyari dun, di ko na alam. Tapos nagkaron yata ako ng kasama sa kindergarten sa mababang paaralan ng rosauro almario, di ko na alam kung saang lupalop ng maynila siya napunta. At ayon, lumipat akong angelicum, ayun si jayson(may 'y' ba yun?) mahilig magbasa ng peanuts at pugad baboy, pinahiram niya ko, nagka-kultura tuloy ako. Si paolo lorenzo rin, na ewan ko na kung nasan, siya unang nagbago ng pangalan ko, called me 'marvs' yeah. Si john p pa! Alam ko pa bahay, may contact pa ako. Pero nasa cali na yata. Meron pa! Si ieshua (di ko na alam spelling ng name niya), si takashi, si margon. Well si john p lang nakasama ko nang matindi.
Wag na yung high-school. Pero eto lang. Nagiging gago mga 'kasama' ko habang tumatanda ako. May balimbing na mahilig mang-iwan sa ere na walang SIR, pero kung di ka kasama sa priority group niya, shit ka. Yung isa naman leecher, pareho rin silang mga ano, hayok sa laman, pero eto mababaw to, di katulad niyang isa. Ayos pa rin yata sila. Well, ito naman may matagal akong nakasama, pero ano, nilamon na ng mundo niya. Nung isang taon, masaya, halos lahat ng boys sa class ay ano, 'one', at walang gaanong kupal.
Tapos ngaun-ngaun naman. Ah, SHIT. Nakakainis. Wala na talaga akong mapagkakatiwalaan ng lubos ngayon, anuman sex or gender. So, on the surface na lang.
Ito na lang kaibigan ko, ang aking wine glass. Kapag hindi ko to iningatan, baka machip-off ang isang side nito. Napaka-fragile pa and beatiful. So I give a part of me to it, and it doesn't have to give me anything. Because it can't, and so, excused. Alam niya lang na akin siya at tatagal life-span niya, pero kapag may gumamit na iba, eh paki-ingatan lang. Galit na lang sa sumira ang maibibigay ko. Buti pa to nasa tabi ko lang. Sa kinang niya eh alam kong natutuwa siya. At kapag hindi kumikinang, huhugasan ko lang. Sick.
At napakadekadente ng buhay ko dito. Pero aayusin ko na, by sleeping at around 2am not 6:30am or 7am. At di na ko maglalaro, hihiga na lang ako at magsusulat. O magiisip, Kasi antagal ko nang inisip na gawin yun. Maya naman. Sure na.
Monday, October 15, 2007
Could You Be Loved?
[walang kinalaman title sa nilalaman ah, entschuldigung.]When do we write about perfect or idealized days? Apparently, when we lack one. So ayan, I am so tired of the four corners of this house, di na rin ako lumalabas, except steps away, kasi saktong nasa tapat ng gate namin ang ever trusty sari-sari store ni ate chen-chen, whatever. Coke at shampoo lang binibili ko dun, at coke, yun lang.
Mm. How do I make you interested in my, otherwise, pathetic life? How do I present an air of excitement? Thrill? Fresh facts about celebrating humanity? WALAAAAAA.
Napagdesisyunan ng utak ko na astig yung very best of legend, bob marley something. Di siguro sanay tenga ko nung una kong pinakinggan to, kaya binura ko na. Pero dinawnlod ko uli, at ito na. Get up stand up. Don't give up the fight.
Noong sunday ng tanghali, binug ako ng dekadenteng Parisian buhay ni Frau Kc Concepcion whatever. Naalala ko rin yung photoblog ni Herr Dave Beckerman, ang ganda ng Black % White Photography niya ng Manhattan. Tingin ko shit ang B & W photography ni Frau Concepcion, wala lang, gusto ko lang isipin. Tapos tumingin ako sa labas, ang ganda ng lighting, at ng sky, pero wala kong camera, wala rin akong film. Anyway. Kapag may camera na ko, ipo-post ko dito ang Gray Photography ko, kasi malamang digicam gamitin ko, at gray yun, kapag lumabas. Tingin ko.
Nagkapera ako kanina! The wheels are in motion! Woo.
Tapos may nabasa akong 'enough.. go out of... way.' WTF lang. How enough is enough? Kung alam niya lang yung 'what-I-live-for' ko these days. Woo uli. Lagyan ko ng karatulang 'the past' ang bahay or room ko someday. Remind me.
Gusto kung mag-selfless mode. Actually malakas akong magbilang e, pero it won't matter. I'm okay. Ang itatanong ko sa sarili ko e hindi yung "ano ba yan? ginagawa ko naman e." Pero, "ano pa ba kailangan kong gawin?" Whoa whoa. Hindi siguro. Extremely conscious ako sa bawat letrang nababasa ko or tinig na naririnig ko sa mga tao. Yes. Except lang kapag di ko naalala. Pero ang simpleng 'okay' ay hindi simple, kaya niyan sirain araw ko. T_T
Alam ko na kung saan ko nakuha style of writing ko! Kay Cervantes! Woo. Pero sa ganito lang yun.
Ansarap ng ganito no. Palakad-lakad sa loob ng bahay ng madaling araw. Nakikinig ng lumang tugtog. Pastretch-stretch sa harap ng salamin. Sana ganito rin after a while, pero wala nga lang ibang taong natutulog, yung magsasabi sayo na "madaling araw na hindi ka pa ba natutulog?" At kung anu-anong eklat tungkol sa kalusugan and everything. Masaya.
Anyway. Sana magkaron ako ng malaking archive ng movies, 40s to present. Kasi maraming nirerepresent yun, bawat movie. Tapos naisip ko, para saan ko naman gagamitin yung mahihinuha ko sa mga movies? Wala grabe. Anyway. Anong gagawin kong source of income when the time comes? Shiet I am loving every second of my life, as of now yes. Tapos maya-maya lang, mabubullshit na naman ako ng isang tao. Whoa.
Sinabit ko yung original nung picture na yun sa taas sa dingding (nag-alangan ako sa spelling nito, pati sa paggamit). Katabi niya yung magandang gitara ko na ano, di ko alam gamitin. Saka yung BS pic na di talaga Bonus Stage. Di ako kumuha as you can obviously see, pero ako naman ang nagcompost, 50% ng picture yun. Bakit ako? Kasi siningit ko lang sarili ko sa pic na yan, makikita niyo sa blur ko. Tapos ako rin nagdevelop nian, 40% yun. So 90% marbin yung pic na yan, pero di pantay, at di ko gusto kung paano kinuha. So bawasan ko liability ko, 40% na lang. That picture is 40% mine.
Kailangan ko lang pala talaga ng kausap. Yung matino. Kasi nauubusan ako nun. Actually, hindi naman siya dating marami. Sa liit ba naman ng circle ko. What makes a conversation? Baket yung iba tumutuloy? Yung iba natatapos agad? YUNG IBA HINDI NAGSISIMULA. Ano lang, monologue.
Anyway. Sana alam ko gusto mo. Para hindi ko na yun isipin all the time. AS IN ALL THE TIME.
And you won't believe how much you comprise my day. Or how much you compose my day?
However strictly speaking, a team comprises its members, whereas the members compose the team.
Ayan. You're worth more than the day.
But! It won't mean anything anymore. Sad.
Siguro ayos na ko. Kasi alam kong di ako nakakulong sa maliit kong mundo, or maliit mong mundo, or ikaw ang maliit kong mundo, or anliit ng mundong binigay mo saken. Kaya kapag nainis ako sa sarili ko, lalabas na lang ako, or tatayo dun sa terrace.
Fucking smoke ban no? Anong klaseng policy yan? WTF worst pa yan sa tofi e, haha. Parang ganito lang:
state university ba ang up?
Sabi ng isang 3rd year up student. ASTEG.
Favorite ko na yung pagtakip ng mata gamit ang palad. Pero not in the usual way. Inaapplyan ko lang ng pressure ang nakapikit kong mata, pati yung ilong ko. Ansaya ng feeling.
Hindi ko rin naman yata gagawin yung mga sinabi ko dito. Tulad ng pagtayo sa terrace.
Akalain niyo, 1 hour ++ ang average time ko para makapagpost? Quirky.
Word of the night: Ululation.
Fun fact(topics na lang): Tarzan Yell. Wilhelm Scream. Castle Thunder. Erwin Rommel.
Saturday, October 13, 2007
Classic
Hey hey hey. 13 October Saturday na! It's been 3 days since nung last acad-related day ko. Well, tatlong araw na ring irregular bio clock ko. I sleep at 4-5 wake up at 11, tapos straight uli. Oh yes. Pero 3 nights 2 days pa lang naman.
Ano nangyari since? Well no one will really ask that, so I'll answer it for me. Ayan. I've tried writing two short stories. Pero nasa desktop ko pa at pending. Somehow parang ayoko. Tapos nagsayang ako ng afternoon trying to coop up inspiration. Whoa. Parang ganun kaganda no? Tapos magpopost pa sana ako uli pero ilang beses akong dumating dito sa new post screen na ito tapos wala akong isusulat. Hargh. Naisip ko lang na para saan ba ko magsusulat? Wala unfortunately, other than myself, for future references. Ilang beses akong nawalan ng 100 bills, all in all, 400. WTF. Iku-kuwento ko ba hell week ko? Sige sige. Nung last weeks, ang due lang ay: Pol sci 14 exam, film 100 critical analysis paper, film 110 photo exhibit, german 11 exam. Monday nung first week na-ayos ko na agad yung proposal para sa critical analysis paper. Hindi ako nakapag-aral para sa pol sci 14, shit lang talaga, sana ayos lang. Yung critical analysis paper ay natapos ko a day after ng deadline, pero ate fortune smiled at us so parang on time pa rin. Yun na yung pinakamahirap. The worst I got from hell week was swollen eyes. Yun lang.
Astig yung photo exhibit! Anyway. Nagbalak akong pumunta ng 8:30 dun e, astig naman mga classmates ko kaya 10 na sana ako darating. Eh kaso nadelay pa ko. Natuwa ako sa bagong episodes ng family guy at american dad, tapos dagdag pa itong si vic and everything. Ayan 11:30 ako dumating. Anlayo no? Halos wala pa rin namang nangyayari. Pero ansaya, kahit na awfully lonely. Ubos na susuotin ko nun. Pinut-off ko kasi laba day (which is Sohntag) für meine critical-analysis papier. Dun rin nawala yung 300 nung 400. Shiet. Stuck tuloy ako sa bahay. At nakakadisappoint yung mga photos ko dun. Ilan lang kaming magaling magcompose dun (kami eh no), chamba lang yung iba. Yung katabi naman ng photo ang ganda masyado, kumorneeh tuloy aken. Wala pang impact yung isang aken. Eh since ako naman yung mounting, inayos ko na lang no? Ahaha. Pero ang hirap mag mount. Late na nga nagstart eh. Pero nakakatuwang tulong-tulong kami. At sana ma-rid sa mundo ang mga katulad ni kris. SERYOSO.
At biglang nagyaya si Shiro. Astig nga e. At mababait mga classmates ko, may car pa. Wohow lang. At ansaya ng mga salitang lumalabas sa bibig ni shiro, wohow lalo. Napunta pa ko sa cantina at sa music21 ng di oras, umuwi pa ko ng 2:30am. Andami ko na namang should-have-beens.
Ayan. Totally ignored yung photo exhibit ko (in my terms ah). Anyway, shit rin naman yung aken dun, nakakahiya. Pero ansaya ng opening eh, I wouldn't want them to miss that. Them eh no. Nung umaga, ininvite ko si anjelin, sabi ko wala akong kasama, si kris lang, something about ma-o-op siya. Ganun. May ininvite akong importanteng tao pero I knew it somehow na di pupunta yun, hindi nga, mahihirapan pa ko mag-explain kay anjelin na wala nga ko kasama. WALA NGA. At di rin nakapunta si anjelin. What a day. Inisip ko pa naman nun, hahabol na lang ako sa jci, or uuwi agad para makapag star wars. Or sasamahan sa pag-uwi ang isang tao, or dine out. Ayan. Iba nangyari. Parang nag-manila by night ako, in protest sa mga bagay-bagay. So parang ganun, bahala na kung saan ako dalhin ng gabi, walanyang mga tao to. So ayan, instead of a solemn ride home, naging flamboyant descent to kawasakan. Hindi naman ako nawasak, parang ambilis nga e. Ansaya lang isipin na ano, nagp-prowl ako sa QC, nasa likod ng taxi katabi ang isang japanese national na asteg, at medyo basag.
So wala na kong distraction sa buhay. 5am na uli ako matutulog, 50% idle, 50% sulking. Nasa harap lang ng computer magdamag. Nakasandal sa silya. Nag-iisip ng mga bagay na hindi mangyayari. Naghahanap ng catharsis sa pagtapos ng kung anong laro. Gagawa na ko ng sariling fight club, puro naman self-serving mga taong kilala ko, (partially dahil sa isang magulong female lead?). Need to wait till next tuesday para magkapera uli ako. Apat na gabi pa, limang araw. SHIT ANTAGAL. Buong araw lang naghihintay ng conversation. *Makapag-kape nga muna, 4:59 am na as of now* Makikinig na lang ako ng 60s music buong araw kasi hindi ako optimitistic. Yung mellow mix pa rin.
Anyway. Tuwang-tuwa pa rin ako sa Jedi Knight 2: Jedi Outcast. Pero may jedi academy pala, at ano, 1.1gb tapos pinadownload ko pa kay kebin yung yung JK2JO. Di ako sure kung kailangan ng crack nung academy, at wala na rin akong fucking space. Ansaya ng pampalipas oras ko no. Natapos ko na rin yung laro, at wala na kong magawa. Azure na ang langit.
Ano nangyari since? Well no one will really ask that, so I'll answer it for me. Ayan. I've tried writing two short stories. Pero nasa desktop ko pa at pending. Somehow parang ayoko. Tapos nagsayang ako ng afternoon trying to coop up inspiration. Whoa. Parang ganun kaganda no? Tapos magpopost pa sana ako uli pero ilang beses akong dumating dito sa new post screen na ito tapos wala akong isusulat. Hargh. Naisip ko lang na para saan ba ko magsusulat? Wala unfortunately, other than myself, for future references. Ilang beses akong nawalan ng 100 bills, all in all, 400. WTF. Iku-kuwento ko ba hell week ko? Sige sige. Nung last weeks, ang due lang ay: Pol sci 14 exam, film 100 critical analysis paper, film 110 photo exhibit, german 11 exam. Monday nung first week na-ayos ko na agad yung proposal para sa critical analysis paper. Hindi ako nakapag-aral para sa pol sci 14, shit lang talaga, sana ayos lang. Yung critical analysis paper ay natapos ko a day after ng deadline, pero ate fortune smiled at us so parang on time pa rin. Yun na yung pinakamahirap. The worst I got from hell week was swollen eyes. Yun lang.
Astig yung photo exhibit! Anyway. Nagbalak akong pumunta ng 8:30 dun e, astig naman mga classmates ko kaya 10 na sana ako darating. Eh kaso nadelay pa ko. Natuwa ako sa bagong episodes ng family guy at american dad, tapos dagdag pa itong si vic and everything. Ayan 11:30 ako dumating. Anlayo no? Halos wala pa rin namang nangyayari. Pero ansaya, kahit na awfully lonely. Ubos na susuotin ko nun. Pinut-off ko kasi laba day (which is Sohntag) für meine critical-analysis papier. Dun rin nawala yung 300 nung 400. Shiet. Stuck tuloy ako sa bahay. At nakakadisappoint yung mga photos ko dun. Ilan lang kaming magaling magcompose dun (kami eh no), chamba lang yung iba. Yung katabi naman ng photo ang ganda masyado, kumorneeh tuloy aken. Wala pang impact yung isang aken. Eh since ako naman yung mounting, inayos ko na lang no? Ahaha. Pero ang hirap mag mount. Late na nga nagstart eh. Pero nakakatuwang tulong-tulong kami. At sana ma-rid sa mundo ang mga katulad ni kris. SERYOSO.
At biglang nagyaya si Shiro. Astig nga e. At mababait mga classmates ko, may car pa. Wohow lang. At ansaya ng mga salitang lumalabas sa bibig ni shiro, wohow lalo. Napunta pa ko sa cantina at sa music21 ng di oras, umuwi pa ko ng 2:30am. Andami ko na namang should-have-beens.
Ayan. Totally ignored yung photo exhibit ko (in my terms ah). Anyway, shit rin naman yung aken dun, nakakahiya. Pero ansaya ng opening eh, I wouldn't want them to miss that. Them eh no. Nung umaga, ininvite ko si anjelin, sabi ko wala akong kasama, si kris lang, something about ma-o-op siya. Ganun. May ininvite akong importanteng tao pero I knew it somehow na di pupunta yun, hindi nga, mahihirapan pa ko mag-explain kay anjelin na wala nga ko kasama. WALA NGA. At di rin nakapunta si anjelin. What a day. Inisip ko pa naman nun, hahabol na lang ako sa jci, or uuwi agad para makapag star wars. Or sasamahan sa pag-uwi ang isang tao, or dine out. Ayan. Iba nangyari. Parang nag-manila by night ako, in protest sa mga bagay-bagay. So parang ganun, bahala na kung saan ako dalhin ng gabi, walanyang mga tao to. So ayan, instead of a solemn ride home, naging flamboyant descent to kawasakan. Hindi naman ako nawasak, parang ambilis nga e. Ansaya lang isipin na ano, nagp-prowl ako sa QC, nasa likod ng taxi katabi ang isang japanese national na asteg, at medyo basag.
So wala na kong distraction sa buhay. 5am na uli ako matutulog, 50% idle, 50% sulking. Nasa harap lang ng computer magdamag. Nakasandal sa silya. Nag-iisip ng mga bagay na hindi mangyayari. Naghahanap ng catharsis sa pagtapos ng kung anong laro. Gagawa na ko ng sariling fight club, puro naman self-serving mga taong kilala ko, (partially dahil sa isang magulong female lead?). Need to wait till next tuesday para magkapera uli ako. Apat na gabi pa, limang araw. SHIT ANTAGAL. Buong araw lang naghihintay ng conversation. *Makapag-kape nga muna, 4:59 am na as of now* Makikinig na lang ako ng 60s music buong araw kasi hindi ako optimitistic. Yung mellow mix pa rin.
Anyway. Tuwang-tuwa pa rin ako sa Jedi Knight 2: Jedi Outcast. Pero may jedi academy pala, at ano, 1.1gb tapos pinadownload ko pa kay kebin yung yung JK2JO. Di ako sure kung kailangan ng crack nung academy, at wala na rin akong fucking space. Ansaya ng pampalipas oras ko no. Natapos ko na rin yung laro, at wala na kong magawa. Azure na ang langit.
Tuesday, October 2, 2007
Sick
Bumili ako ng Jedi Knight II Jedi Outcast tapos ano, 1 hour into the game, motion sickness wtf. Tapos coffee helps daw o, according to Herr Guerzon. And yes, it does. WTF ansakit ng mata ko. Sa CS di ako nagaganito, sa alien versus predator oo, nagquit ako agad dun. Sa Deus Ex, hindi, shit, ilang oras ako naglalaro nun. Sa Half-life, minsan, nung nanonood ako ng naglalaro ng half-life, sasakit siya, 80% of the time. Woo.
WTF ang ulan ngaun.
Parang masaya umuwi ng maaga at matulog. Pero last week na, malamang lagi na kong nasa bahay for the next weeks. Gusto ko lumabas. Wala na yata ko pera. Pero magkakaron yan siguro.
Tapos nag-crash yata ako last week, pero di ganun ka-grabe. Tapos naddisturb ako sa mga panaginip ko. Nakakalungkot tuloy :( . Anyway, ang o.a. ko uli.
Well, well. Nakanood ako ng Lluvia en los Zapatos ni Maria Ripoll. At nasa upfi siya kahapon, astig no? Ayun. Tinawanan lang daw siya ng tatay nia nung sinabi niang gusto niang maging director. Pero sabi niya eh, dapat go-getter tayo, parang nung sa songs ni Lenny Kravitz na pinaghirapan niyang makuha ang rights. Well. Tapos umuulan like Inferno kanina.
Ehh nasa fc ako, nanood kami ng Im Juli, [ansaya puro nood], tapos ayun nga umulan, naiwan ko payong ko kahapon sa upfi. Tapos sinubukan kong takbuhin mula fc hanggang upfi para sa payong ko. Ayun ansaya. Tumatakbo sa ulan. Tapos nawala na pala ng tuluyan ang precious payong ko. WTF basang-basa ako. Pero ansaya ni manong guard, pinapasok kami sa loob, at sa empty theather, dumaan kami sa backstage. Ansaya.
Ayun. Maglalagay ako ng ganun scene sometime somewhere. Empty movie-house. Woo. Saka yung ano, yung funny way kapag maliit daanan at di kasya mga payong ng mga tao. Kasi kanina, tinaas ko payong ko para di niya na itaas niya payong niya. Pero tinaas pa rin niya, at tinaas ko ng mas mataas yung akin. Tapos after nun, tilt to the right, at tilt to the left naman yung isa, ang comic. Parang some etiquette. :D
Ah, may payong na ko kasi, bumili ako ng bago. Fibrella. 230 Pesos. Sa SM Carriedo. Kasi nagpadevelop ako ng black and white film. Abnoy camera ko amp. Parehong exposure, parehong setting, tapos iba kinalabasan. WTF. Saka na uli ako mag-aattempt mag B&W photography. Black and white ah, hindi GRAY photography. Dapat ko na pa naman alam na techniques. Tulad ng:
To improve contrast:
*tamang developing (shempre, pero ano, dapat talaga di over or underdeveloped)
*Go for 3-5 second intervals when printing, yung mga maayos kong contrast ay exposed for 10-15 seconds lang ang photopaper, panget na yung mga 20 seconds + or 3-5 mga ganun. Basta.
*Shoot under well-lit conditions. Dapat mataas lagi araw, 9-3, titingkad ang puti nun. Shiny pa. Di pa mukhang bland. May shimmering effect! Tingnan mabuti ang difference ng tones! (Talaga naman e)
*Panget ibang photos pag di glossy yung photopaper. Walanya. Di inexplain samin. Eh ako lang yata di gumagamit ng glossy. Kapag dark ang photo, mag glossy! Mas maganda effect. Sabi ni mang cv, sa mga light photos lang daw lumabas contrast ng non-glossy paper.
*Magaling ako magshoot ng sky! Woo. Pero actually, kailangan high-grain ang film, di na necessary aperture. Takte. Ganda na sana ng photos ko kung hindi lang BS ang camera ko.
*Eto pa pala, sa developer, wag tagalan, kahit hindi na 1.5 minutes ang babad, kasi ano e, di na nahahabol ng developer ang contrast.
Pasahan na mamaya ng 12 photos para sa Film 110 ko. Kulang pa ko. Kaya yan.
Nakapanood ako ng dalawang romantic films magkasunod na araw. Parehong euro pa. Nakakalungkot tuloy. At kahapon ko pa gusto magsulat tungkol dun. Kasi may mga teorya na naman ako. Pero wag na.
Antanggal ko nang naiisip yung ano, "It's only after you've lost everything that you're free to do anything." Whoa Whoa.
Shit. Alam na alam ko na yung feeling na ano, "missing someone". Antanggal ko nang nabo-bother nun. O.o
Maya na lang yung iba.
WTF ang ulan ngaun.
Parang masaya umuwi ng maaga at matulog. Pero last week na, malamang lagi na kong nasa bahay for the next weeks. Gusto ko lumabas. Wala na yata ko pera. Pero magkakaron yan siguro.
Tapos nag-crash yata ako last week, pero di ganun ka-grabe. Tapos naddisturb ako sa mga panaginip ko. Nakakalungkot tuloy :( . Anyway, ang o.a. ko uli.
Well, well. Nakanood ako ng Lluvia en los Zapatos ni Maria Ripoll. At nasa upfi siya kahapon, astig no? Ayun. Tinawanan lang daw siya ng tatay nia nung sinabi niang gusto niang maging director. Pero sabi niya eh, dapat go-getter tayo, parang nung sa songs ni Lenny Kravitz na pinaghirapan niyang makuha ang rights. Well. Tapos umuulan like Inferno kanina.
Ehh nasa fc ako, nanood kami ng Im Juli, [ansaya puro nood], tapos ayun nga umulan, naiwan ko payong ko kahapon sa upfi. Tapos sinubukan kong takbuhin mula fc hanggang upfi para sa payong ko. Ayun ansaya. Tumatakbo sa ulan. Tapos nawala na pala ng tuluyan ang precious payong ko. WTF basang-basa ako. Pero ansaya ni manong guard, pinapasok kami sa loob, at sa empty theather, dumaan kami sa backstage. Ansaya.
Ayun. Maglalagay ako ng ganun scene sometime somewhere. Empty movie-house. Woo. Saka yung ano, yung funny way kapag maliit daanan at di kasya mga payong ng mga tao. Kasi kanina, tinaas ko payong ko para di niya na itaas niya payong niya. Pero tinaas pa rin niya, at tinaas ko ng mas mataas yung akin. Tapos after nun, tilt to the right, at tilt to the left naman yung isa, ang comic. Parang some etiquette. :D
Ah, may payong na ko kasi, bumili ako ng bago. Fibrella. 230 Pesos. Sa SM Carriedo. Kasi nagpadevelop ako ng black and white film. Abnoy camera ko amp. Parehong exposure, parehong setting, tapos iba kinalabasan. WTF. Saka na uli ako mag-aattempt mag B&W photography. Black and white ah, hindi GRAY photography. Dapat ko na pa naman alam na techniques. Tulad ng:
To improve contrast:
*tamang developing (shempre, pero ano, dapat talaga di over or underdeveloped)
*Go for 3-5 second intervals when printing, yung mga maayos kong contrast ay exposed for 10-15 seconds lang ang photopaper, panget na yung mga 20 seconds + or 3-5 mga ganun. Basta.
*Shoot under well-lit conditions. Dapat mataas lagi araw, 9-3, titingkad ang puti nun. Shiny pa. Di pa mukhang bland. May shimmering effect! Tingnan mabuti ang difference ng tones! (Talaga naman e)
*Panget ibang photos pag di glossy yung photopaper. Walanya. Di inexplain samin. Eh ako lang yata di gumagamit ng glossy. Kapag dark ang photo, mag glossy! Mas maganda effect. Sabi ni mang cv, sa mga light photos lang daw lumabas contrast ng non-glossy paper.
*Magaling ako magshoot ng sky! Woo. Pero actually, kailangan high-grain ang film, di na necessary aperture. Takte. Ganda na sana ng photos ko kung hindi lang BS ang camera ko.
*Eto pa pala, sa developer, wag tagalan, kahit hindi na 1.5 minutes ang babad, kasi ano e, di na nahahabol ng developer ang contrast.
Pasahan na mamaya ng 12 photos para sa Film 110 ko. Kulang pa ko. Kaya yan.
Nakapanood ako ng dalawang romantic films magkasunod na araw. Parehong euro pa. Nakakalungkot tuloy. At kahapon ko pa gusto magsulat tungkol dun. Kasi may mga teorya na naman ako. Pero wag na.
Antanggal ko nang naiisip yung ano, "It's only after you've lost everything that you're free to do anything." Whoa Whoa.
Shit. Alam na alam ko na yung feeling na ano, "missing someone". Antanggal ko nang nabo-bother nun. O.o
Maya na lang yung iba.
Tuesday, September 25, 2007
Don't Knock When I'm Boarding Up the Door
AYOKO NA!
pero mahirap malimutan.
Hanap niyo ko ng magandang paraan para makalimot.
para hindi na mahirap.
pero mahirap malimutan.
Hanap niyo ko ng magandang paraan para makalimot.
para hindi na mahirap.
For Whom?
I-commemorate na lang natin ang araw na ito, 25 September 2007.
Nagising ako 10:38 ng umaga. Dapat 8am. 11:30 class ko.
Umulan. Basa na naman ang kalye.
Magsh-shoot sana ako. Pero ang corny ng araw.
Magsh-shoot rin sana ako, pero wala yung subject.
I-dedicate ko sana last frame ng uber-film ko.
Wala uli yun mamaya. WTF
Napanood ko kanina ang La Haine.
Dazed ako pagkatapos ko manood.
Kumain ako ng fishball.
Umuulan pa rin.
May special thing pala kanina.
Dumaan ako sa underpass,
Kasama ng mga taong busy na napepeste ng ulan
At lahat on a rush towards wherever
Tapos at the corner of my eye,
May nakita akong mga brochurs na nalaglag.
SM 3-day sale brochures
Inaayos niya at tumingin-tingin sa mga tao
Wala lang. Nilingonan ko siya ng paakyat na ko ng hagdanan.
At nag-rush-in sa akin bigla ang isang malaking istorya.
At parang ambagal ng mundo pagkatapos.
Actually kanina pa mabagal, nung after La Haine pa lang.
Tapos nabullshit na araw ko.
Ansaya nga pala ng SM Manila kapag 10pm+
Actually yung labas, sarado na yun e.
Isang malaking gray structure.
May looming na blue letters.
Napaka-majestic.
The wet empty streets, the yellow street lights.
At ang tunog ng yapak ko.
Lalo na kung pano nag-e-echo ang mga boses namin.
Tapos naguguluhan ako nun kanina.
Ayaw ko na magsalita.
Nag-iisip lang ako ng wala habang pauwi.
At nagmamadali na rin akong umuwi.
Di na naman ako mapakali.
At na-BS yung load ko. Namigay ako ng libreng 25pesos.
Naiinis pa rin ako. Ano ba gusto nating mangyari?
Ano ba ang totoo? Ano ba ang dapat paniwalaan ko?
Sa nangyayari, mas naguguluhan ako.
Kaya, don't talk like you care.
'Kasi, you really don't.
Nagising ako 10:38 ng umaga. Dapat 8am. 11:30 class ko.
Umulan. Basa na naman ang kalye.
Magsh-shoot sana ako. Pero ang corny ng araw.
Magsh-shoot rin sana ako, pero wala yung subject.
I-dedicate ko sana last frame ng uber-film ko.
Wala uli yun mamaya. WTF
Napanood ko kanina ang La Haine.
Dazed ako pagkatapos ko manood.
Kumain ako ng fishball.
Umuulan pa rin.
May special thing pala kanina.
Dumaan ako sa underpass,
Kasama ng mga taong busy na napepeste ng ulan
At lahat on a rush towards wherever
Tapos at the corner of my eye,
May nakita akong mga brochurs na nalaglag.
SM 3-day sale brochures
Inaayos niya at tumingin-tingin sa mga tao
Wala lang. Nilingonan ko siya ng paakyat na ko ng hagdanan.
At nag-rush-in sa akin bigla ang isang malaking istorya.
At parang ambagal ng mundo pagkatapos.
Actually kanina pa mabagal, nung after La Haine pa lang.
Tapos nabullshit na araw ko.
Ansaya nga pala ng SM Manila kapag 10pm+
Actually yung labas, sarado na yun e.
Isang malaking gray structure.
May looming na blue letters.
Napaka-majestic.
The wet empty streets, the yellow street lights.
At ang tunog ng yapak ko.
Lalo na kung pano nag-e-echo ang mga boses namin.
Tapos naguguluhan ako nun kanina.
Ayaw ko na magsalita.
Nag-iisip lang ako ng wala habang pauwi.
At nagmamadali na rin akong umuwi.
Di na naman ako mapakali.
At na-BS yung load ko. Namigay ako ng libreng 25pesos.
Naiinis pa rin ako. Ano ba gusto nating mangyari?
Ano ba ang totoo? Ano ba ang dapat paniwalaan ko?
Sa nangyayari, mas naguguluhan ako.
Kaya, don't talk like you care.
'Kasi, you really don't.
Wednesday, September 19, 2007
Leave
Silaw sa umaga.Tunog sa bus.
Simoy sa lakad.
Paso ng araw.
Usok sa bibig.
Pitik. Pitik.
Itim at puti.
Pawis sa leeg.
Lagkit sa braso.
Salita, salita.
Itago't maglakad.
Putik sa paa.
Ilaw. Ilaw.
Ipikit ang mata.
Isiping mabuti.
Itim at puti.
Tuesday, September 18, 2007
Repetitive
Apparently, I found myself here again, lost in the sprawl of Quezon City. Evan, who was the only one available to accompany me, suggested that we visit his friend's flat. His 'friend' who he would casually mention again and again.'How much money did you waste for those flowers?' He asked.
I admired the 3000 peso bouquet that which I hold, forced a smirk, and I said, 'Not much'.
'What would you do then now that you can't give it to her?'
'I don't know, maybe I'd give these to a random stranger tonight' and I laughed.
Now for the rest of our walk, he told me things about this friend of him. Some of which, strangely, I have already known. Maybe, from the fact that he has repetitively told me about her.
'Do you see each other much?' I asked.
'No, not lately'.
I often get the feeling that I've been to places before. Which is of course, not true, but some places do look and feel alike. Luckily this time, I did not go a street further. And there she was, leaning on her doorway. Surely she was not quite that bad, actually, she's cute. And yes, I look awkward because I have a bouquet with me.
Surprisingly Evan's eyes did not go bright when we saw her. Or, he really was good in hiding his feelings, whatever feelings he has for her.
Well she was sweet, and I'd wish somehow we met her better. And in me, it felt like it was already granted. What can I do? We were strangers, and I am not in a position to speak much.
'For whom are those flowers for?' She asked kindly.
Evan answered for me, 'It's for his girl, and she can't accept it.'
'Oh well, how sad can that be?"
'It's all worth it' I said, with a big smile.
'Maybe you can try leaving it at her house' Evan suggested.
'I'll do that the next time.'
While they went on with their talk, my eyes wondered around her place. This was definitely home. We all share common features on our houses: stacked books, magazines, cd's. One thing I don't have is a comfortable bed. I wish I could lie down in her bed. I can already feel it.
Time wore on for them, at least for Evan. But for me, it endlessly dragged on, and it is also time to go home. I went out after Evan. Before the door closed, I gave her a discreet smile. And she, she gave me a raised eyebrow. Then she smiled.
We were well on our way home when Evan asked me where the flowers were.
'I left it at her flat. Maybe she's a deserving random stranger.' I smiled. I took his advice.
Monday, September 17, 2007
Try This Trick
Oooh. I dropped. Nagwear-off na invincibility potion ko. Shucks. I haven't done anything worthwhile lately. At mas unreliable na ang mga tao, di nga lang alam na unrealiable sila. Well actually, lahat sila ay gusto ng fair trial -- as if they care. Ang pang evaluate mo ng mga tao ay: "what can I use you for?" Oh come on.
Magpapaaawa ba ko para mapansin ako? Ewan.
Anyway, bound naman tayong maramdaman to. Hargh. Sana meron akong mapagbibigyan ng full attention ko. Unfortunately for them, they won't let me in. So why would I waste time? Diyan na kayo sa inyong private hells. Or siguro fucking weekend lang ngayon, kaya ganito. Weekends should be for sleeping. And I'd only give back as much as what you give me, I won't move for you. Kasi, apparently, I have more to offer than anyone would. You would be too lucky.
The days will go on with regularity again.
Marvin will not make the first move anymore.
Magpapaaawa ba ko para mapansin ako? Ewan.
Anyway, bound naman tayong maramdaman to. Hargh. Sana meron akong mapagbibigyan ng full attention ko. Unfortunately for them, they won't let me in. So why would I waste time? Diyan na kayo sa inyong private hells. Or siguro fucking weekend lang ngayon, kaya ganito. Weekends should be for sleeping. And I'd only give back as much as what you give me, I won't move for you. Kasi, apparently, I have more to offer than anyone would. You would be too lucky.
The days will go on with regularity again.
Marvin will not make the first move anymore.
Friday, September 14, 2007
Two to One
Aargh. Naka-miss ako ng isang night filled with disappointment and compromise dahil nayaya ako ni Mr. Tolentino. Ansaya no? Around 8pm ng gabi, at busog na busog ako sa sisig at java rice, tapos biglang yaya, umuulan pa nun. At ayun nga, masaya naman. Sigh.
Tapos umuwi ako ng 5:15 ng umaga, tapos galit pa saken nanay ko. Naalala ko yung Manila by Night ni Mr. Bernal. At may klase ako ng 10am, kaya gumising ako ng 8am. A celebration of humanity all right.
Siyempre sabog ako nung gabi, fucked up, at gusto kong maulit, asap. Argh.
Ang hapdi ng mata ko.
Tapos umuwi ako ng 5:15 ng umaga, tapos galit pa saken nanay ko. Naalala ko yung Manila by Night ni Mr. Bernal. At may klase ako ng 10am, kaya gumising ako ng 8am. A celebration of humanity all right.
Siyempre sabog ako nung gabi, fucked up, at gusto kong maulit, asap. Argh.
Ang hapdi ng mata ko.
Wednesday, September 12, 2007
Boxing the Stars
Sigh. Lately pa naman ansaya ng tulog ko. Kasi, I wake to up an exceptionally beautiful day, for the past two days. Kasi, di ko rin alam kung bakit. Pero ngayun, parang nagwe-wear off na. Argh. Sisikapin kong walang makasira niyang mood ko! Not even you. Ha! Ay, siguro kaya medyo down ako eh dahil hindi uli ako naka-enjoy ng humanity ko ngayon. Actually kumain kaming Mcdo kanina, big mac pa aken omg. :) Pero ayun, na-perfect hell yata ako ngayon, perfect hell a la jack's mannequin. Sa mga susunod na araw, id-drown ko na lang sarili ko sa Jack's Mannequin, ang bago kong Moulin Rouge OST. Hmmmmm.
I'm ready to drop again. :(
Ik-kwento ko na lang excursion ko kahapon. Kailangan ko daw pumunta airport kaya ayun, sinama ko si kris galvez. Tapos ansaya. Nag-taxi kami papunta dun, at parang nakaka-nostalgic ng pagta-taxi, ewan ko kung ano sa past ko. Pero ayun, tulog yung loko. At ako, naisip ko na ireset to zero yung plane-meter ko. Nasa 50+ na ko eh. Naman. So uulitin ko kasi bagong wish, bagong buhay. At oo, tingin ko nabuhay ako uli. Pero ayan namamatay na naman yata ako. Oh well. And I can't do anything anymore. Sigh.
Pero ansaya matulog talaga lately. Thursday pa bukas, pwede ko pa ma-cherish yung magiging dream ko. Yey. Sana mas maging masaya tayong lahat.
I'm ready to drop again. :(
Ik-kwento ko na lang excursion ko kahapon. Kailangan ko daw pumunta airport kaya ayun, sinama ko si kris galvez. Tapos ansaya. Nag-taxi kami papunta dun, at parang nakaka-nostalgic ng pagta-taxi, ewan ko kung ano sa past ko. Pero ayun, tulog yung loko. At ako, naisip ko na ireset to zero yung plane-meter ko. Nasa 50+ na ko eh. Naman. So uulitin ko kasi bagong wish, bagong buhay. At oo, tingin ko nabuhay ako uli. Pero ayan namamatay na naman yata ako. Oh well. And I can't do anything anymore. Sigh.
Pero ansaya matulog talaga lately. Thursday pa bukas, pwede ko pa ma-cherish yung magiging dream ko. Yey. Sana mas maging masaya tayong lahat.
Monday, September 10, 2007
Use Me
Grabe o, september 10 na. Ano na ba nangyari sa mundo?
Tapos pinaiyak ako nitong isa, at di pa tapos kwento ko. Pero, parang ansarap umiyak, sobra. Tapos nagkaiyak period pala ako. Wala namang nagbabasa nito kaya magkukuwento ako.
Ayan. Tinawagan kami ng nanay ko tapos umaga nun tulog pa ko, pero naririnig ko sila at siguro, say, half-awake ako. Gusto ako pabilin ng load para makatawag sa tita ko. Eh ewan ko, nambibitch fit ako nun. Tapos tinawag na talaga ako ng aking dear nanay. Tapos grabe. Nagdrama! Bumanat na gusto lang namin na tumatanggap kami ng pera sa kanya, and all that jazz. Shiet. Sabi ko sa kanya, 'ano ba yan? Bakit may ganyan?' Naisip ko tuloy si Marvin Agustin dun sa Tanging-Ina. Takte nainis ako sa sarili ko, ansama kong anak. At siyempre naiiyak na ko nun. Grabe. Napatay ko na nga isang magulang ko para sa sarili ko eh. Ano na ba meron para sa amin?
Sakit sa ulo. Ano na ba nacontribute ko sa humanity lately? Wala grabe. Umaabot ako ng 11pm sa et5 o sa jci. Ano ginagawa? Nanonood ng pustahan. Kumakain ng sisig. Naglalaro. Tapos uuwi mag-o-online, tapos maglalaro pa rin. Tapos tulog. Tapos ganun na naman uli.
Argh. Ano ba latest na ginawa ko na hindi nag-cycle? Nag-photo visit kami sa downtown Manila, nagbasa ako ng libro na nakapanggu-guho ng mga kasalukuyang mga pamantayan ko, kaya nga medyo nagising ako. Tapos meron pa, nag walk out ako kay kris kasi ine-ewan ako, at pumunta ako sa bakal sa sunken, nakikinig ng WRock at nakatingin sa ulap. Sinukat rin kung gaano katagal mauubos ang isang sigarilyo, tapos walanya, naglaro rin pagkatapos. Argh.
---------------------------
To Whom It May Concern:
Naman. You are always free to use me by any means you see fit. That's the least I could do to help you, or hmm, show my love to you! It's just that I couldn't hurt myself enough to smile now that I'm sharing moments with you. Haha. Ayaw ko na ng stinging pain near me heart, saka a heavy chest. Still, I'm happy that I've done something to ease whatever burden you're carrying.
Yours truly,
marbin
P.S. Disappointed ako sa sarili ko sobra nung iniwan kita.
------------
Kawawa naman ako. I can't hold on to anything. Basta eto na lang, I give all I got. And that should be worth more than anything else.
Tapos pinaiyak ako nitong isa, at di pa tapos kwento ko. Pero, parang ansarap umiyak, sobra. Tapos nagkaiyak period pala ako. Wala namang nagbabasa nito kaya magkukuwento ako.
Ayan. Tinawagan kami ng nanay ko tapos umaga nun tulog pa ko, pero naririnig ko sila at siguro, say, half-awake ako. Gusto ako pabilin ng load para makatawag sa tita ko. Eh ewan ko, nambibitch fit ako nun. Tapos tinawag na talaga ako ng aking dear nanay. Tapos grabe. Nagdrama! Bumanat na gusto lang namin na tumatanggap kami ng pera sa kanya, and all that jazz. Shiet. Sabi ko sa kanya, 'ano ba yan? Bakit may ganyan?' Naisip ko tuloy si Marvin Agustin dun sa Tanging-Ina. Takte nainis ako sa sarili ko, ansama kong anak. At siyempre naiiyak na ko nun. Grabe. Napatay ko na nga isang magulang ko para sa sarili ko eh. Ano na ba meron para sa amin?
Sakit sa ulo. Ano na ba nacontribute ko sa humanity lately? Wala grabe. Umaabot ako ng 11pm sa et5 o sa jci. Ano ginagawa? Nanonood ng pustahan. Kumakain ng sisig. Naglalaro. Tapos uuwi mag-o-online, tapos maglalaro pa rin. Tapos tulog. Tapos ganun na naman uli.
Argh. Ano ba latest na ginawa ko na hindi nag-cycle? Nag-photo visit kami sa downtown Manila, nagbasa ako ng libro na nakapanggu-guho ng mga kasalukuyang mga pamantayan ko, kaya nga medyo nagising ako. Tapos meron pa, nag walk out ako kay kris kasi ine-ewan ako, at pumunta ako sa bakal sa sunken, nakikinig ng WRock at nakatingin sa ulap. Sinukat rin kung gaano katagal mauubos ang isang sigarilyo, tapos walanya, naglaro rin pagkatapos. Argh.
---------------------------
To Whom It May Concern:
Naman. You are always free to use me by any means you see fit. That's the least I could do to help you, or hmm, show my love to you! It's just that I couldn't hurt myself enough to smile now that I'm sharing moments with you. Haha. Ayaw ko na ng stinging pain near me heart, saka a heavy chest. Still, I'm happy that I've done something to ease whatever burden you're carrying.
Yours truly,
marbin
P.S. Disappointed ako sa sarili ko sobra nung iniwan kita.
------------
Kawawa naman ako. I can't hold on to anything. Basta eto na lang, I give all I got. And that should be worth more than anything else.
Saturday, September 8, 2007
Crash
Nag-crash pala ako. Narealize ko kagabi, bago matulog. Tapos oo, I qualify on some symptoms. Yuck. Kala ko nag iinarte lang ako. Anyway, it won't make any difference. Pero eto, irritable ako ngayon. Ayos lang talaga ako pero pag nagtrigger, wtf. Nakakainis.
Still, anuman ang meron, Me-Mode lang ako for the past week or weeks. I just don't care enough to fuck with anyone. Hindi yan repression. I just feel that some people don't deserve my time. And, they'll just waste it anyway. Why bother? You fly.
Praning. Nakakainis uli.
I should have been in another place, but I just care enough not to leave you. You poor thing.
Pero gusto ko kumain sa labas, gusto kong mag-celebrate. Or, ano, make myself feel happy by investing money on food, or cinema, perhaps. Kahit na ayaw ko yung kasama ko, ayos lang siguro.
Tapos 61 lang ako sa fucking test sa pol sci. Ang score na yun ay passing+1. Yuck. Ayos lang, di ako nag-aral, haha. Pero kung nag-aral ako parang halos walang pinagkaiba. Siguro up by 5 to 10 points lang at most. Pero nakakainis pa rin, ambaba eh! Tapos yung test pa sa Film 100 at yung paper. Sana ayos lang, above 2.0 naman sana.
Madami nga pala akong dinamay nung depression ko, na tingin ko eh meron pa rin.
Still, anuman ang meron, Me-Mode lang ako for the past week or weeks. I just don't care enough to fuck with anyone. Hindi yan repression. I just feel that some people don't deserve my time. And, they'll just waste it anyway. Why bother? You fly.
Praning. Nakakainis uli.
I should have been in another place, but I just care enough not to leave you. You poor thing.
Pero gusto ko kumain sa labas, gusto kong mag-celebrate. Or, ano, make myself feel happy by investing money on food, or cinema, perhaps. Kahit na ayaw ko yung kasama ko, ayos lang siguro.
Tapos 61 lang ako sa fucking test sa pol sci. Ang score na yun ay passing+1. Yuck. Ayos lang, di ako nag-aral, haha. Pero kung nag-aral ako parang halos walang pinagkaiba. Siguro up by 5 to 10 points lang at most. Pero nakakainis pa rin, ambaba eh! Tapos yung test pa sa Film 100 at yung paper. Sana ayos lang, above 2.0 naman sana.
Madami nga pala akong dinamay nung depression ko, na tingin ko eh meron pa rin.
Wednesday, August 29, 2007
For All the Hell
Inaantok na ko. Pero, gusto kong magsulat. Kasi, nanggagalaiti na naman ako. Kasi may mga bituin si Mang Paco, tapos kumulog ata sa labas para saken.
Well. May na-achieve ako! Kaya nag-post ako. May sinara kasi akong window, ang shit kasi. Tapos may bumukas, pero mahirap ma-exploit, ewan ko, tapos sumara amp. Tapos meron ulit bumukas! Pero mukhang bumalik ako sa umpisa, umikot lang. Ayos lang! Hindi na ko magiging zombie! I got blood running through my veins.
It's open season once again! And, I'll hunt for better game! Ugh. Tama na muna.
Well. May na-achieve ako! Kaya nag-post ako. May sinara kasi akong window, ang shit kasi. Tapos may bumukas, pero mahirap ma-exploit, ewan ko, tapos sumara amp. Tapos meron ulit bumukas! Pero mukhang bumalik ako sa umpisa, umikot lang. Ayos lang! Hindi na ko magiging zombie! I got blood running through my veins.
It's open season once again! And, I'll hunt for better game! Ugh. Tama na muna.
Thursday, August 23, 2007
Treat Me Like I'm Dead
Ano na ba ginagawa ko?
Wala na naman. Palakad-lakad. Kumakanta ng Laurentia. Naghihintay. Nagaabang. Natutulog sa bus. Nagmumuni-muni. Inaaway yung aso. Sinusubukang walang isipin. Palakad-lakad pa rin. Pero may bago, sumasakit na ulo ko in a regular basis.
Ayan. Nasa bus na ko kanina, tapos malamig kasi shem yung bus company. Tapos sinabi ko pa na ano, malamig lagi buses ng shem pero ano, buraot maningil. Pero kanina mura lang, 16 lang. Makikinig sana ako ng Jack's Mannequin pero parang mas masaya makipagkwentuhan. Tapos may naisip ako na importante. Tapos habang nagiisip-isip ako, nakakatulog na pala ako. Kahit na blaring yung earphones ko, nakatulog ako ng mahimbing. Ansarap nga eh. Tapos nakatulog na rin pala sila. Sabi ni kris masarap daw tulog niya.
Yung naisip ko kanina. Grabe nagtataka ako kanina. Tapos ano nagulat ako sa ginagawa ko. Tapos ayun. Naisip ko yung mga pinagsasabi ko. Tapos naisip ko yung mga maaring mangyari, tapos ano, naisip ko na di pala talaga ako sigurado. Nakakatakot. Pero ano, ayos lang. Tapos open season na talaga. Pero mahirap maghunt.
Step up na nga pala.
Reminisce na lang. Pero naisip ko, di ko dapat ikwento lahat, kasi na-ikwento ko na sa kanya to eh, tapos ano, may ibang nakaka-alam. Pero wtf long hair ako nun, tapos lutang siya. Tapos naghihintay ako sa parang parking lot nun kasi may 'washroom' dun. Nagbihis siya dun. Ayan. Tapos di ko makalimutan yun, kahit na di ko na talaga maaalala. Pero lumabas sa washroom na yun ang pinakamagandang babaeng na nakita ko. Tapos tinanong niya ko kung ayos ba itsura niya. Hindi ko alam kung ano talaga tinanong niya pero parang ganun. Gusto ko sana sabihin na ano, yung iniisip ko. Pero ang sinabi ko: 'ayos lang, pwede na yan'. Hay. Lost cause.
Tapos makinig kayo ng Jack's Mannequin kasi masaya. Lahat!
Dahil ni-request ni astrud, ito na. Napulot ako ni astrud noong 28 May 2007, may hangover pa ko nung heat of my passion kaya medyo sabog pa ako. At habang binabasa ko archive ko eh, naiiyak ako sa mga pinagsusulat ko. Kasi ang-wtf ko nun. I-picture niyo na lang ako na ano, natutulog pa rin ng 5am tapos gigising ng maaga, tapos uupo sa harap ng PC buong araw. Ito pa! Ako pa yung tipong nasusuka dahil depressed, tapos lagi yata akong nakapulupot sa unan kasi ano, depressed nga. Tapos nakakatuwa siya nun kasi ambilis pa niya magreply, kasi nasanay akong mag hintay ng 2 hours or even days para magreply ang isang tao. Tapos ano, mejo-equal yung effort namin sa pagsusulat madaling lines rin siya. Tapos wtf ako. Second day pa lang halos ikwento ko na buhay ko. Kadiri ako. Tapos naalala ko yung araw na ano, gusto kong umalis ng Pilipinas para lumayo sa mga taong bumubullshit sakin. Ayan, ganyan ako ka-grabe nun. Tapos balak niya ko samahan! Bago yun. Tapos gusto niya umulan, eh nasa bahay lang naman siya eh ako lalabas ako at wala akong payong. Tapos adik siya sa ulan, may naaalala siya lagi. Tapos binuhos ko na halos lahat ng meron ako kahit na unang usap pa lang halos, ganun ako ka-desperado for company! Eh hindi pa nga kami nagkikita personally. Tapos di ko pa nirereplyan minsan, kasi nung panahon na yun, di pa ako sanay mag text spree. Matagal na kasi akong walang kausap sa phone. Ehh magaling mag-effort yun sa mga conversation. Kaya ayan di ko nirereplyan, para makafocus sa iba. Peace tayo! Wag na nga. Mahaba na.
Wala na naman. Palakad-lakad. Kumakanta ng Laurentia. Naghihintay. Nagaabang. Natutulog sa bus. Nagmumuni-muni. Inaaway yung aso. Sinusubukang walang isipin. Palakad-lakad pa rin. Pero may bago, sumasakit na ulo ko in a regular basis.
Ayan. Nasa bus na ko kanina, tapos malamig kasi shem yung bus company. Tapos sinabi ko pa na ano, malamig lagi buses ng shem pero ano, buraot maningil. Pero kanina mura lang, 16 lang. Makikinig sana ako ng Jack's Mannequin pero parang mas masaya makipagkwentuhan. Tapos may naisip ako na importante. Tapos habang nagiisip-isip ako, nakakatulog na pala ako. Kahit na blaring yung earphones ko, nakatulog ako ng mahimbing. Ansarap nga eh. Tapos nakatulog na rin pala sila. Sabi ni kris masarap daw tulog niya.
Yung naisip ko kanina. Grabe nagtataka ako kanina. Tapos ano nagulat ako sa ginagawa ko. Tapos ayun. Naisip ko yung mga pinagsasabi ko. Tapos naisip ko yung mga maaring mangyari, tapos ano, naisip ko na di pala talaga ako sigurado. Nakakatakot. Pero ano, ayos lang. Tapos open season na talaga. Pero mahirap maghunt.
Step up na nga pala.
Reminisce na lang. Pero naisip ko, di ko dapat ikwento lahat, kasi na-ikwento ko na sa kanya to eh, tapos ano, may ibang nakaka-alam. Pero wtf long hair ako nun, tapos lutang siya. Tapos naghihintay ako sa parang parking lot nun kasi may 'washroom' dun. Nagbihis siya dun. Ayan. Tapos di ko makalimutan yun, kahit na di ko na talaga maaalala. Pero lumabas sa washroom na yun ang pinakamagandang babaeng na nakita ko. Tapos tinanong niya ko kung ayos ba itsura niya. Hindi ko alam kung ano talaga tinanong niya pero parang ganun. Gusto ko sana sabihin na ano, yung iniisip ko. Pero ang sinabi ko: 'ayos lang, pwede na yan'. Hay. Lost cause.
Tapos makinig kayo ng Jack's Mannequin kasi masaya. Lahat!
Dahil ni-request ni astrud, ito na. Napulot ako ni astrud noong 28 May 2007, may hangover pa ko nung heat of my passion kaya medyo sabog pa ako. At habang binabasa ko archive ko eh, naiiyak ako sa mga pinagsusulat ko. Kasi ang-wtf ko nun. I-picture niyo na lang ako na ano, natutulog pa rin ng 5am tapos gigising ng maaga, tapos uupo sa harap ng PC buong araw. Ito pa! Ako pa yung tipong nasusuka dahil depressed, tapos lagi yata akong nakapulupot sa unan kasi ano, depressed nga. Tapos nakakatuwa siya nun kasi ambilis pa niya magreply, kasi nasanay akong mag hintay ng 2 hours or even days para magreply ang isang tao. Tapos ano, mejo-equal yung effort namin sa pagsusulat madaling lines rin siya. Tapos wtf ako. Second day pa lang halos ikwento ko na buhay ko. Kadiri ako. Tapos naalala ko yung araw na ano, gusto kong umalis ng Pilipinas para lumayo sa mga taong bumubullshit sakin. Ayan, ganyan ako ka-grabe nun. Tapos balak niya ko samahan! Bago yun. Tapos gusto niya umulan, eh nasa bahay lang naman siya eh ako lalabas ako at wala akong payong. Tapos adik siya sa ulan, may naaalala siya lagi. Tapos binuhos ko na halos lahat ng meron ako kahit na unang usap pa lang halos, ganun ako ka-desperado for company! Eh hindi pa nga kami nagkikita personally. Tapos di ko pa nirereplyan minsan, kasi nung panahon na yun, di pa ako sanay mag text spree. Matagal na kasi akong walang kausap sa phone. Ehh magaling mag-effort yun sa mga conversation. Kaya ayan di ko nirereplyan, para makafocus sa iba. Peace tayo! Wag na nga. Mahaba na.
Monday, August 20, 2007
You're Clever
Oo madaling araw na. Nandito ako nagkakamot ng ulo at nakaupo! Hurrah. Tapos I'm So Scared To Lose! Tingnan niyo mga nangyari saken this past few months:
-Natuwa ako masyado sa mga words
-Feel ko andami kong choices
-Tapos natutunan ko di ka dapat giddy
-Tapos it's how you wanna make it
-Tapos wag maging anime protagonist.
-Dapat Tyler Durden kapag sumunggab
-Tapos nakaka-ano magpacute, masaya pero, who's laughing?
-Tapos nakakatakot magtanong no? Baka kasi di mo gusto yung sagot eh
-Tapos baka maging awkward pagkatapos haha. Sino may gusto nun?
-Tapos ansaya ng Stay, the distance I'm running, haha. ouch. >.<
-Tapos as usual madami tayong means para ijustify ang mga mali natin
-Ano pa? Natutunan ko na ano, masarap bumagsak kapag mataas na mataas na bangko mo, kaya ayun. Shit ansakit nun. Talo yung masaktan! Tapos nahulog ako. >.< Grabe
-Tapos after nun, naturuan ko na sarili ko, kaya astig na ulit ako
-Tapos eto na lang ginagawa ko, hintay-hintay, makiramdam-ramdam, kasi alam mo yun, assume the least dapat, baka mamaya magpatawa na naman ako, masaya magpatawa.
-Tapos ayun! Biglang sunggab. Ewan ko. Ayoko isipin na di lang ako nag-i-ischeme. Sawa na ko sa mga ganung theories.
I-enjoy mo na lang yung chase! Mahabol mo man o hindi.
Saka di talaga ako sure. Sa ngayon siguro, pero ewan ko. Pakasaya na lang tayo.
-Natuwa ako masyado sa mga words
-Feel ko andami kong choices
-Tapos natutunan ko di ka dapat giddy
-Tapos it's how you wanna make it
-Tapos wag maging anime protagonist.
-Dapat Tyler Durden kapag sumunggab
-Tapos nakaka-ano magpacute, masaya pero, who's laughing?
-Tapos nakakatakot magtanong no? Baka kasi di mo gusto yung sagot eh
-Tapos baka maging awkward pagkatapos haha. Sino may gusto nun?
-Tapos ansaya ng Stay, the distance I'm running, haha. ouch. >.<
-Tapos as usual madami tayong means para ijustify ang mga mali natin
-Ano pa? Natutunan ko na ano, masarap bumagsak kapag mataas na mataas na bangko mo, kaya ayun. Shit ansakit nun. Talo yung masaktan! Tapos nahulog ako. >.< Grabe
-Tapos after nun, naturuan ko na sarili ko, kaya astig na ulit ako
-Tapos eto na lang ginagawa ko, hintay-hintay, makiramdam-ramdam, kasi alam mo yun, assume the least dapat, baka mamaya magpatawa na naman ako, masaya magpatawa.
-Tapos ayun! Biglang sunggab. Ewan ko. Ayoko isipin na di lang ako nag-i-ischeme. Sawa na ko sa mga ganung theories.
I-enjoy mo na lang yung chase! Mahabol mo man o hindi.
Saka di talaga ako sure. Sa ngayon siguro, pero ewan ko. Pakasaya na lang tayo.
Saturday, August 11, 2007
Blue and Black
So I start the long walk
Past alleys, past faces
Past smiles, fast I pace
Through dim lights
Through muddy ways
I have to get home
But I can wait
Who cares for the stars?
The lights flood them out
Who cares about my heart?
The world drowns it out
When the sky turns into ceiling
the stars turn into lamps
I let the dog ruin my shirt
She's happy to see me home tonight
And I won't let her in the house
I empty my pockets
Coins, cards, a hanky
And my phone -- just a watch
And I'll lay it atop a desk
Beside no family portrait
Undo my shoes, and my belt
I face the mirror
And frown at myself
============
Malamig kahit tanghali. Wala lang.
=D
Past alleys, past faces
Past smiles, fast I pace
Through dim lights
Through muddy ways
I have to get home
But I can wait
Who cares for the stars?
The lights flood them out
Who cares about my heart?
The world drowns it out
When the sky turns into ceiling
the stars turn into lamps
I let the dog ruin my shirt
She's happy to see me home tonight
And I won't let her in the house
I empty my pockets
Coins, cards, a hanky
And my phone -- just a watch
And I'll lay it atop a desk
Beside no family portrait
Undo my shoes, and my belt
I face the mirror
And frown at myself
============
Malamig kahit tanghali. Wala lang.
=D
Friday, August 10, 2007
In the Thick of It
Blank.
I didn't know how it began
Or if it really did
And I don't know why
It has to end
But you have really shown me
What everything means
and what nothing is all about
You taught me everything
I don't really need to know
You never taught me
What I needed to know
But I guess that was a sign
That you don't need anything
I'm glad you showed me
How wrong I was
and how you'll be the best
I could ever want
You showed me how close I was
And how far apart
We're ever gonna be
It's too late to notice
And you're too silly
This has been quite a mistake
But I'm glad I made it
Forget everything I've said
But please don't forget me
Because I will never forget
That smile that made me
Believe I was really something
And the you, that made me
The luckiest fool you'd ever meet
==================
Ang corny mo! Wag ka na!
=)
I didn't know how it began
Or if it really did
And I don't know why
It has to end
But you have really shown me
What everything means
and what nothing is all about
You taught me everything
I don't really need to know
You never taught me
What I needed to know
But I guess that was a sign
That you don't need anything
I'm glad you showed me
How wrong I was
and how you'll be the best
I could ever want
You showed me how close I was
And how far apart
We're ever gonna be
It's too late to notice
And you're too silly
This has been quite a mistake
But I'm glad I made it
Forget everything I've said
But please don't forget me
Because I will never forget
That smile that made me
Believe I was really something
And the you, that made me
The luckiest fool you'd ever meet
==================
Ang corny mo! Wag ka na!
=)
Thursday, August 9, 2007
Caught
Walang kwenta ang araw na to! Around 8 ako nagising tapos naiinis pa ko kasi naunahan ako sa pc. Tapos binubulabog ako. At nagpasya ako matulog, sakaling dumating nga yung inaasahan ko. Pero ayun, 2pm na ko nakagamit. ARGH. Sira ang araw ko.
Wala pang pasok ngayun. Wala rin akong magawa. Ayan. Nakikinig ako kay mr. elton john. Sabi na nga ba, hindi uulan gaano ngayon eh. Sayang ang araw.
You almost had your hooks in me. Kailangan ko ng fiery music. Kasi anlamig dito.
Anyway. Naiinis ako, hindi ko alam kung bakit. Kailangan ko ng outlet. At parang hindi gumagana.
Manonood na lang ako ng movie.
Wala pang pasok ngayun. Wala rin akong magawa. Ayan. Nakikinig ako kay mr. elton john. Sabi na nga ba, hindi uulan gaano ngayon eh. Sayang ang araw.
You almost had your hooks in me. Kailangan ko ng fiery music. Kasi anlamig dito.
Anyway. Naiinis ako, hindi ko alam kung bakit. Kailangan ko ng outlet. At parang hindi gumagana.
Manonood na lang ako ng movie.
Washed
The Luxury of Choice. Pinagpala kayong mayroong ganito. Pinagtiisan na nga eh. Ganun pa rin. Sige! Mas mataas pa kayo magbuhat sa sarili niyo ah. But as for me, I don't move for anyone. You sometimes can't keep two things at the same time. Kanya-kanyang hinayang na yan. Kanya-kanyang piring sa mata, para sa mga bagay na ayaw niyong makita.
Pabilisan pumulot ng sarili yan. Mas madami pa dapat dun sa nahulog mo. Kasi, talo yung mas maapektuhan. Gaano mo ba ka-gusto?
Pamantayan.
Paano ko ba nakikita? Ang asul ko ba ay iyong pula? Hindi maiiwasang di makibagay. Kasi ganun mo ka-gusto. At ikaw lang ang tanging gagalaw, sasayaw ka mag-isa. Ikaw rin lang ang matutumba. Sarili mo rin lang tugtog yan. Ikaw lang ang nakakarinig. Ikaw lang ang bahala. Sayaw na!
Huwag ka mag-alala. Di na sayo umiikot mundo ko. Sa akin na. At hindi ka naman nag-aalala, onga pala.
Mag-gamitan na lang tayo habambuhay!
Pabilisan pumulot ng sarili yan. Mas madami pa dapat dun sa nahulog mo. Kasi, talo yung mas maapektuhan. Gaano mo ba ka-gusto?
Pamantayan.
Paano ko ba nakikita? Ang asul ko ba ay iyong pula? Hindi maiiwasang di makibagay. Kasi ganun mo ka-gusto. At ikaw lang ang tanging gagalaw, sasayaw ka mag-isa. Ikaw rin lang ang matutumba. Sarili mo rin lang tugtog yan. Ikaw lang ang nakakarinig. Ikaw lang ang bahala. Sayaw na!
Huwag ka mag-alala. Di na sayo umiikot mundo ko. Sa akin na. At hindi ka naman nag-aalala, onga pala.
Mag-gamitan na lang tayo habambuhay!
Wednesday, August 8, 2007
After That
Ayun. Nakahanda ako. Kaya pupunuin ko ito ng mga bagay na ako lang ang nakakaintindi. Kasi rainman ako. Tumintindi na rin ang ulan. Pati ANG ALAB NG DAMDAMIN! Hargh! Buti na lang iba-iba itsura pero pare-parehong bagay. Parang ano, Pulitika ng Pilipinas. Hindi nakayugto eh, umiikot lang. Iba lang ang tawag. Pareho ang dating. Pareho rin ang gagawin. Pareho rin ang mangyayari! Sawa ka na ba? Sila daw hindi pa. Ako sawa na ko. Pero ganun na yata ikot ng mundo eh. Nakakatatlo na ko ah! Pero matagal na yata akong tatlo. Ayun lang po.
Buhay na buhay na naman ako! Isisigaw ko sa mundo. BUHAY AKO! Kapag kinurot ko kamay ko masakit oh. RAMDAM KO! Tapos tumatawa ako? Natatawa sa sarili ko! O natatawa sa kaunting mayroon ako at lalo na sa malaking inaaakala kong mayroon ako? Ano na naman ba? Tunog na naman na panglunod ng sakit at poot na nararamdaman ko? Isang kalimot-limot na gabi na naman para sa inyong lingkod. Sabi nga eh, a night full of disappointment and compromise. Buong-buo ang experience mo! Ano ba saan ka ba pupunta? Iikot na lang ba?
Ang tanong lagi eh, 'sinong babae na naman ba ito'? Ako eh, 'anong kalokohan na naman ba ito'? Ano ba yan, wala na kong dangal. Ayun hinayaan ko dalhin ng init ng dugo ko ang pagsasasaayos at pagdidikit ng mga letra hanggang magkaroon ng salita, mga parilala at ng kaunting pagkaunawa. Swerte oh. Buo ang araw ko. Tapos bagong ikot na naman, pagdating ng umaga.
Buhay na buhay na naman ako! Isisigaw ko sa mundo. BUHAY AKO! Kapag kinurot ko kamay ko masakit oh. RAMDAM KO! Tapos tumatawa ako? Natatawa sa sarili ko! O natatawa sa kaunting mayroon ako at lalo na sa malaking inaaakala kong mayroon ako? Ano na naman ba? Tunog na naman na panglunod ng sakit at poot na nararamdaman ko? Isang kalimot-limot na gabi na naman para sa inyong lingkod. Sabi nga eh, a night full of disappointment and compromise. Buong-buo ang experience mo! Ano ba saan ka ba pupunta? Iikot na lang ba?
Ang tanong lagi eh, 'sinong babae na naman ba ito'? Ako eh, 'anong kalokohan na naman ba ito'? Ano ba yan, wala na kong dangal. Ayun hinayaan ko dalhin ng init ng dugo ko ang pagsasasaayos at pagdidikit ng mga letra hanggang magkaroon ng salita, mga parilala at ng kaunting pagkaunawa. Swerte oh. Buo ang araw ko. Tapos bagong ikot na naman, pagdating ng umaga.
Tuesday, August 7, 2007
Two
August 7 na oh. Walang nangyayari.
===========================
Tapos dapat dala mo sarili mo. Para mataas ang bangko. Itaas mo!
Tapos bumabagsak ang ulap. Nababasa ako. Wala akong payong.
Buti na lang naturuan ko sarili ko. Hindi na ko marunong.
Mamaya matumba pa ko eh. Mataas ang pagkakasabit ko.
At walang susunod. Tapos na dun. Isipin mo na lang.
Tapos masaya ba yung pampapula ng pisngi?
Naa-ano ako eh. Ano. Tapos nadidiri ako sa sarili ko.
Ayaw ko nung imahe na nakikita ko. Hindi ako yun.
Pero hindi ko naman alam kung ano ang ako.
Ayos lang siguro yun. Kahit papano. Huwag na!
Saka na nga. Kapag alam na. Kapag alam ko na.
At walang nakaka-alam!
=======================
Hindi pantay. Ambilis pa naubos ng pera ko, 1400 per week? WTF. WTF pa ako. Buti na lang makulimlim ang langit, pero puti at bughaw ang nararamdaman ko, kahit papaano. Woo.
===========================
Tapos dapat dala mo sarili mo. Para mataas ang bangko. Itaas mo!
Tapos bumabagsak ang ulap. Nababasa ako. Wala akong payong.
Buti na lang naturuan ko sarili ko. Hindi na ko marunong.
Mamaya matumba pa ko eh. Mataas ang pagkakasabit ko.
At walang susunod. Tapos na dun. Isipin mo na lang.
Tapos masaya ba yung pampapula ng pisngi?
Naa-ano ako eh. Ano. Tapos nadidiri ako sa sarili ko.
Ayaw ko nung imahe na nakikita ko. Hindi ako yun.
Pero hindi ko naman alam kung ano ang ako.
Ayos lang siguro yun. Kahit papano. Huwag na!
Saka na nga. Kapag alam na. Kapag alam ko na.
At walang nakaka-alam!
=======================
Hindi pantay. Ambilis pa naubos ng pera ko, 1400 per week? WTF. WTF pa ako. Buti na lang makulimlim ang langit, pero puti at bughaw ang nararamdaman ko, kahit papaano. Woo.
Thursday, August 2, 2007
Bite Me
Binulshit ako ng net ko. Kakaiba rin mga napapanaginipan ko. Woo. Kailangan ko ng "me" time.
Tapos kaninang pauwi ako, as usual naglalakad, lihim akong sumabit sa likod ng isang cargo jeep. Para mapadali lakad ko, ayun, ansaya. Parang I belong, but I really don't. Me and film negatives, we don't get along so well. GRRRRRRR
Gusto ko ng open space. Dun na lang ako sa "bakal" mamaya. At sana naman makapag-develop na ko! WTF. Ililista ko na lang mga nakakapagkumpleto ng araw ko. Game.
-si ben stiller, classmate ko sa deutscher zehn und elf
-si Herr Rigoberto, oh yes
-coke sa gabi
-isang masayang usapan
-isang hearty meal, sa gabi nga lang applicable
-isang >:D< pero minsan hindi
-isang masayang tulog
-oh nga pala! kapag napa-silence ko isang trash talker. or kahit sinira ko laro nung isang hardcore by mega lane skills. ASTEG
Tapos keep walking. Lagi namang may bumubukas na pinto, o kahit bintana lang. Masaya na yun siguro. Kumatok ka lang. Tapos kapag pinalaki mo yung apoy, it'll burn out. Kaya patayin mo bigla! Tapos buksan mo rin paminsan-minsan. Para exciting. Apoy. Nakakapasok.
Magiisip pa ko ng metapor. Kasi ganun pala ginagawa ko, tingin ko. Ayun.
Magpapakayelo ako, para kapag natunaw, magiging tubig para sa aking tigang na damdamin.
Tapos kaninang pauwi ako, as usual naglalakad, lihim akong sumabit sa likod ng isang cargo jeep. Para mapadali lakad ko, ayun, ansaya. Parang I belong, but I really don't. Me and film negatives, we don't get along so well. GRRRRRRR
Gusto ko ng open space. Dun na lang ako sa "bakal" mamaya. At sana naman makapag-develop na ko! WTF. Ililista ko na lang mga nakakapagkumpleto ng araw ko. Game.
-si ben stiller, classmate ko sa deutscher zehn und elf
-si Herr Rigoberto, oh yes
-coke sa gabi
-isang masayang usapan
-isang hearty meal, sa gabi nga lang applicable
-isang >:D< pero minsan hindi
-isang masayang tulog
-oh nga pala! kapag napa-silence ko isang trash talker. or kahit sinira ko laro nung isang hardcore by mega lane skills. ASTEG
Tapos keep walking. Lagi namang may bumubukas na pinto, o kahit bintana lang. Masaya na yun siguro. Kumatok ka lang. Tapos kapag pinalaki mo yung apoy, it'll burn out. Kaya patayin mo bigla! Tapos buksan mo rin paminsan-minsan. Para exciting. Apoy. Nakakapasok.
Magiisip pa ko ng metapor. Kasi ganun pala ginagawa ko, tingin ko. Ayun.
Magpapakayelo ako, para kapag natunaw, magiging tubig para sa aking tigang na damdamin.
Tuesday, July 31, 2007
I'm Ready
Oops you just skipped a page
So far in, you left something out
Suddenly, everything took so fast
All the while, you were filling gaps
You fell so hard, you climbed high
You miss a leg, you slip, you cry
======================
Ansarap humiga dahil mabigat
ang katawan kong parang may bato
na nakadagan pakiramdam ko'y lumulubog
patungo sa kawalan, kawalan ng gana
hindi ba't masarap huminga habang
ang sarili ay sinasakal, salat sa hangin
na gusto mong ihinga at paikut-ikutin
sa loob ng baga, papasok sa puso
papunta sa utak -- na kung anu-ano
ang iniisip, ang nararamdaman, at ginagawa
at lalong hindi ko pa gustong matulog
sayang ang gabi, maraming umaga
at walang babati sa aking pag-gising
kung hindi ang liwanag ng araw
ating ipagbunyi ang mga bagay na
hindi natin mahawak at kung gaano
nila tayo pinaghihintay -- sa wala
Kaya matulog na lang ako at matuwa
======================
Ayan may reason na ko para gumanti. Kasi nakapedestal lang pala. Nabulag na naman ako. Pero siyempre "ako" na naman. Sa akin na naman umiikot ang mundo. Ayos lang. Hindi niya naman alam eh. Haha. Nakakasawang tumakbo paikot, bumababa tingin ko sa sarili ko. Ano naman kung pagsubok lang yun, at kung pagsubok nga ba? Shiet. Andami mong choices ah.
Magkkwento na lang ako. Kapag feel ko na marami akong choices. Nagkakaron ako ng invincible smile. Tapos medyo matagal mag-wear off. Ewan. Meron yatang factor na kapag nakuha mo, tatamarin ka. Edi tanggalin para ganahan!
Woo! Kapag masaya ako wala akong gana magsulat. Puro dada lang tungkol sa sarili ko. Tapos astig tatay ko. Nagpadala na. Awoo. Salamat uli sayo tay. Yuck.
Puro poot nasa puso ko ngayun eh. Wala tuloy ako gana. At masaya ako sa aking new-found hate, so I can't produce anything.
If no one else makes you feel special, do it yourself. Itaas natin ang ating mga bangko! Itaas!
So far in, you left something out
Suddenly, everything took so fast
All the while, you were filling gaps
You fell so hard, you climbed high
You miss a leg, you slip, you cry
======================
Ansarap humiga dahil mabigat
ang katawan kong parang may bato
na nakadagan pakiramdam ko'y lumulubog
patungo sa kawalan, kawalan ng gana
hindi ba't masarap huminga habang
ang sarili ay sinasakal, salat sa hangin
na gusto mong ihinga at paikut-ikutin
sa loob ng baga, papasok sa puso
papunta sa utak -- na kung anu-ano
ang iniisip, ang nararamdaman, at ginagawa
at lalong hindi ko pa gustong matulog
sayang ang gabi, maraming umaga
at walang babati sa aking pag-gising
kung hindi ang liwanag ng araw
ating ipagbunyi ang mga bagay na
hindi natin mahawak at kung gaano
nila tayo pinaghihintay -- sa wala
Kaya matulog na lang ako at matuwa
======================
Ayan may reason na ko para gumanti. Kasi nakapedestal lang pala. Nabulag na naman ako. Pero siyempre "ako" na naman. Sa akin na naman umiikot ang mundo. Ayos lang. Hindi niya naman alam eh. Haha. Nakakasawang tumakbo paikot, bumababa tingin ko sa sarili ko. Ano naman kung pagsubok lang yun, at kung pagsubok nga ba? Shiet. Andami mong choices ah.
Magkkwento na lang ako. Kapag feel ko na marami akong choices. Nagkakaron ako ng invincible smile. Tapos medyo matagal mag-wear off. Ewan. Meron yatang factor na kapag nakuha mo, tatamarin ka. Edi tanggalin para ganahan!
Woo! Kapag masaya ako wala akong gana magsulat. Puro dada lang tungkol sa sarili ko. Tapos astig tatay ko. Nagpadala na. Awoo. Salamat uli sayo tay. Yuck.
Puro poot nasa puso ko ngayun eh. Wala tuloy ako gana. At masaya ako sa aking new-found hate, so I can't produce anything.
If no one else makes you feel special, do it yourself. Itaas natin ang ating mga bangko! Itaas!
Sunday, July 29, 2007
Don't Cry
Ohh. 10 Days na. Sampung araw na since sinimulan ko lokohin sarili ko. At ayan nga oh, hindi ba obvious? Nagulat ako na sampung araw na. So, effective nga. Tapos kung saan-saan na pumupunta. Ano ba meron sa final moments at kung bakit biglang rushing ang mga bagay. Bumibilis. Usually, pinaguusapan yung mga bagay that matters. Tapos biglang lagpas na. Tapos kapag nawala, dun mo lang nare-realize yung extension. And then it's off.
Ano ba meron?
Ano ba meron?
Thursday, July 19, 2007
Treason!
Mr. Blue,
I told you that I love you
Please believe me
Mr. Blue,
I have to go now, darling
Don't be angry
I know that you're tired
Know that you're sore and sick and sad for some reason
So I leave you with a smile
Kiss you on the cheek
and you will call it treason
That's the way it goes some days
A fever comes at you without a warning
And I can see it in your face
You've been waiting to break since you woke up this morning
Mr. Blue,
Don't hold your head so low
That you can't see the sky
Mr. Blue,
It ain't so long since you were flying high
Mr. Blue,
I told you that I love you
Please believe me
- Mr. Blue, Catherine Feeney.
Buti na lang someone gave me this. Sana totoo. Para all will be well. Para hindi na ko angry and tired, and sore and sick for some reason. Treason! This is actually the problem.
I told you that I love you
Please believe me
Mr. Blue,
I have to go now, darling
Don't be angry
I know that you're tired
Know that you're sore and sick and sad for some reason
So I leave you with a smile
Kiss you on the cheek
and you will call it treason
That's the way it goes some days
A fever comes at you without a warning
And I can see it in your face
You've been waiting to break since you woke up this morning
Mr. Blue,
Don't hold your head so low
That you can't see the sky
Mr. Blue,
It ain't so long since you were flying high
Mr. Blue,
I told you that I love you
Please believe me
- Mr. Blue, Catherine Feeney.
Buti na lang someone gave me this. Sana totoo. Para all will be well. Para hindi na ko angry and tired, and sore and sick for some reason. Treason! This is actually the problem.
Wednesday, July 18, 2007
Cutting Grass
Dumaan kami kanina sa half-white Santo Domingo Church. Tapos naisip ko na matagal na kong hindi nakakapunta dun. Noong pumupunta pa ko sa adoration chapel para magdasal. Pero mas sincere naman ako ngaun no. Ewan. Pero I suddenly thought that when I get married, I want it done there. Kahit na alanganin ako. Para may link ako to my past. Kasi bullshit yung in-between ng elementary days ko at college. Iniisip ko tuloy na nagsimula buhay ko nung 4th year high school ako.
Tapos sumakay ako ng jeep. Gusto ko sana fx. Tapos magulo ang mundo. Tapos madaling magbigay ng advice kapag hindi ikaw ang nasasaktan. Masarap rin gumanti kapag nasaktan ka. Pero di mo alam kung pareho na kayong nasasaktan, at kung hindi nga nasasaktan, masasaktan ka lalo.
Pero wtf lang yun lahat. Bakit ba ko lumilingon lagi? Dapat sa harap tumingin.
Tapos sumakay ako ng jeep. Gusto ko sana fx. Tapos magulo ang mundo. Tapos madaling magbigay ng advice kapag hindi ikaw ang nasasaktan. Masarap rin gumanti kapag nasaktan ka. Pero di mo alam kung pareho na kayong nasasaktan, at kung hindi nga nasasaktan, masasaktan ka lalo.
Pero wtf lang yun lahat. Bakit ba ko lumilingon lagi? Dapat sa harap tumingin.
Monday, July 16, 2007
Kapit ko Ahon ko
Oh! Tagalog! Sumasabog na bulkan na naman ako. Napapa-shhhhhhh sa inis. Kasi mainit na. May kasama pang nginig. Grrrrr!
Argh! Ano na naman ba ginawa ko? Wala nga eh! Ginagawa ko na gusto mo! Takte! Ang hirap isipin na alam mong may ibang mundo sa labas, pero pilit kang tinatago sa loob ng kweba para manood ng mga anino.
Hmph. Umiikot rin ang mundo ko. Pero hindi pasulong, minsan paurong.
Argh! Ano na naman ba ginawa ko? Wala nga eh! Ginagawa ko na gusto mo! Takte! Ang hirap isipin na alam mong may ibang mundo sa labas, pero pilit kang tinatago sa loob ng kweba para manood ng mga anino.
Hmph. Umiikot rin ang mundo ko. Pero hindi pasulong, minsan paurong.
Wednesday, July 11, 2007
Ran out
Yet another gray day
Sullen, nostalgic, ominous
Past the old familiar faces
Passing by in haste
I took a refreshing drink
Goes inside, cools my spirit
And yet, what do I see --
A dead kitten, legs spread out
Decomposing, eyes wide open
-- for everyone to be seen
No, they did not seem to mind
But, someone did swerve his ride
for I stopped and was held aback
this thing was quite a sight
Curses he must have let fly --
Must have been one of them
green guys lost in the city life
and the cat --
must have been one of them
cute and young little pussies
whose lives ran out
So what if the sky mourns?
I still have the impending rain to mind.
Sullen, nostalgic, ominous
Past the old familiar faces
Passing by in haste
I took a refreshing drink
Goes inside, cools my spirit
And yet, what do I see --
A dead kitten, legs spread out
Decomposing, eyes wide open
-- for everyone to be seen
No, they did not seem to mind
But, someone did swerve his ride
for I stopped and was held aback
this thing was quite a sight
Curses he must have let fly --
Must have been one of them
green guys lost in the city life
and the cat --
must have been one of them
cute and young little pussies
whose lives ran out
So what if the sky mourns?
I still have the impending rain to mind.
Thursday, June 21, 2007
Wednesday, June 13, 2007
Pulling Through
[BGM: La La Lie - Jack's Mannequin]
Sarap ng gudang. Pero ayoko na.
Nasira ko yung wall, di ko alam kung maganda, pero makalat ata. Tinulak ko na lang sana.
Ang gulo. Wala akong magawa.
Masyado na namang pumapalakpak tenga ko. Time to droop them down.
But it's all about me again. Tsk tsk.
Pero ayun lang, di ko alam magagawa ko.
What hurts the most is that I'm just sitting here, doing nothing.
I really wish I could help. The wall's too thick.
But everything hurts! And it's not anyone's fault, only mine. I chose to.
Every time my phone lights up and dances around, I'd wish it was you.
But it's not. And it takes almost forever to hear from you.
I can always lay down problems aside and relax. At least for other people, I would.
But the turbulence sometimes swell so hard, I'd just sleep.
Sleep and get a sore back for staying on bed too much. And then I'll be late for class.
It's always worth it to wait for that pop-up. Even if it doesn't show up.
The best I could probably do. If only people would let me do anything besides waiting.
Fuck, it's tiring. And pathetic too, if you'd ask anybody.
Patience is when you wait and you get.
But what would you call, waiting and not getting anything?
But of course I do get things, small and special things. It's rare though, but priceless.
Well I've got friends who
La La Lie
Will help me pull through
La La Lie
But I'm not coming back to anyone, not even after July.
You know I love you.
Sarap ng gudang. Pero ayoko na.
Nasira ko yung wall, di ko alam kung maganda, pero makalat ata. Tinulak ko na lang sana.
Ang gulo. Wala akong magawa.
Masyado na namang pumapalakpak tenga ko. Time to droop them down.
But it's all about me again. Tsk tsk.
Pero ayun lang, di ko alam magagawa ko.
What hurts the most is that I'm just sitting here, doing nothing.
I really wish I could help. The wall's too thick.
But everything hurts! And it's not anyone's fault, only mine. I chose to.
Every time my phone lights up and dances around, I'd wish it was you.
But it's not. And it takes almost forever to hear from you.
I can always lay down problems aside and relax. At least for other people, I would.
But the turbulence sometimes swell so hard, I'd just sleep.
Sleep and get a sore back for staying on bed too much. And then I'll be late for class.
It's always worth it to wait for that pop-up. Even if it doesn't show up.
The best I could probably do. If only people would let me do anything besides waiting.
Fuck, it's tiring. And pathetic too, if you'd ask anybody.
Patience is when you wait and you get.
But what would you call, waiting and not getting anything?
But of course I do get things, small and special things. It's rare though, but priceless.
Well I've got friends who
La La Lie
Will help me pull through
La La Lie
But I'm not coming back to anyone, not even after July.
You know I love you.
Sunday, June 10, 2007
Aware
Bakit I been around, I been waiting, I been scheming? Ahaha. Kasi routine ko na for the past year na maghintay. Hmph. Ano pa ba gagawin ko kapag online ako? Tinatamad ako maglaro. Shitty naman PC ko. Now and then nakakakita ako ng something interesting, pero la rin. Mas madala pa rin ako tumingin sa desktop, yun lang, tumingin at maghintay.
Eh ano naman kung dumating? Parang wala lang. Hindi ko na alam kung ano paguusapan. Parang empty. Bland. Eto yung hinihintay ko pero ansakit kapag dumadating. Weh. Gusto ko kausapin pero parang ayoko. Parang ansaya tumingin sa messenger list: "oi, nandun sia oh". Yun lang. May pic, may pangalan, clickable item. Pero distant. DISTANT! Di ko tuloy alam gagawin ko. Parang wala na talaga akong maitutulong. Kasi, parang tumatambay lang ako sa bakod niya. Ano ako, feeling ko nasa bahay lang ako, mag-isang nakaupo sa PC, scheming. At totoo nga. Hindi ko alam gagawin ko! Tulong.
Tapos kunwari dumating nga. Wala lang. Wala lang talaga. Buti pa itong mga acquaintances ko, pero friends ko na. May napag-uusapan talaga kami, kahit na walang kwenta, and it's a mutual effort. At lilipas ang oras ng masaya. At mag-uunli pa kami kung minsan. Well. Mejo naghihintay pa naman ako buong araw. Nang-iistalk ng blog.
Ah the little things! Ngaun, I'm wearing an Invincible Smile. Sasakit na bibig ko mamaya. Ahaha.
At 1:51 na ko natapos kakasulat.
Eh ano naman kung dumating? Parang wala lang. Hindi ko na alam kung ano paguusapan. Parang empty. Bland. Eto yung hinihintay ko pero ansakit kapag dumadating. Weh. Gusto ko kausapin pero parang ayoko. Parang ansaya tumingin sa messenger list: "oi, nandun sia oh". Yun lang. May pic, may pangalan, clickable item. Pero distant. DISTANT! Di ko tuloy alam gagawin ko. Parang wala na talaga akong maitutulong. Kasi, parang tumatambay lang ako sa bakod niya. Ano ako, feeling ko nasa bahay lang ako, mag-isang nakaupo sa PC, scheming. At totoo nga. Hindi ko alam gagawin ko! Tulong.
Tapos kunwari dumating nga. Wala lang. Wala lang talaga. Buti pa itong mga acquaintances ko, pero friends ko na. May napag-uusapan talaga kami, kahit na walang kwenta, and it's a mutual effort. At lilipas ang oras ng masaya. At mag-uunli pa kami kung minsan. Well. Mejo naghihintay pa naman ako buong araw. Nang-iistalk ng blog.
Ah the little things! Ngaun, I'm wearing an Invincible Smile. Sasakit na bibig ko mamaya. Ahaha.
At 1:51 na ko natapos kakasulat.
Saturday, June 9, 2007
Shuffle
Nagpa-praktis ako ng one hand deck shuffle. Ito ang trials ko:
Fail! Fail! Success! Fail! Fail! Success! Success! Success! Fail! Success!
Wow 50%. Pero mejo ayos yung iba, so kung adjusted, above 60% success rate ko. Buti na lang kapag dinedemonstrate ko sumasakto. May ganong factor eh. Pero pag inulit ko sa same person, wala na. Oh yes.
Pero marunong na ko mag "Russian Shuffle" na di talaga shuffle, cool effect lang. See me for demonstration. Marunong lang, at short distances. Pero practice lang at lalaki range nun. Well.
Bakit ako nagpaka-autistic uli? Well, frustrated ako. I really am. Nakakapang-gigil!
600 pesos ata naubos ko ngayung araw. Hurts! At sprinkled ako with peculiar white specks, di ko alam kung saan galing. Parang nilihang pintura. The world's gone mad.
Nagbago nga pala ako template. Title rin. What a shame. Ewan.
Anyway. Frustrated nga ako. Grrr. Napaka-eventful ng araw na 'to. Pero hinde.
Pumunta lang ako ng UP para kumain ng sisig. At walang nangyari halos. At wala pa ring nangyayari ngayung gabi. Shit. Grrr uli.
Hindi ko alam kung bakit na-trigger nun! Siguro dahil pile, pile, pile up. Tapos loose end na naman ang araw na 'to. Nakakalungkot. Adik ako. Oh shit.
Saya-saya ko pa namang naglalakad pauwi, kahit na ripped off ako ng 600. Argh talk to the hand! Just another night na sana eh, ayan, specially frustrating na tuloy. Grrr na naman.
Gagawa na lang ako sudden fiction:
"I waited for the breeze to cool me down, but it came and went like there was none. If only one could take hold of it without it extinguishing, or if it were to blow continuously wherever I may go. But for now, I wait for it again, the wind that uplifts my soul."
Isa pa!
"I wondered why you gave me the hand. I wondered why you would ask for mine. I wondered why you gave me the hand again. I wondered why I never gave you mine."
Pero hindi ata qualified itong latter. Pero alam niyo naman resolution, walang nangyari pa rin.
Magsusulat na nga lang ako.
Fail! Fail! Success! Fail! Fail! Success! Success! Success! Fail! Success!
Wow 50%. Pero mejo ayos yung iba, so kung adjusted, above 60% success rate ko. Buti na lang kapag dinedemonstrate ko sumasakto. May ganong factor eh. Pero pag inulit ko sa same person, wala na. Oh yes.
Pero marunong na ko mag "Russian Shuffle" na di talaga shuffle, cool effect lang. See me for demonstration. Marunong lang, at short distances. Pero practice lang at lalaki range nun. Well.
Bakit ako nagpaka-autistic uli? Well, frustrated ako. I really am. Nakakapang-gigil!
600 pesos ata naubos ko ngayung araw. Hurts! At sprinkled ako with peculiar white specks, di ko alam kung saan galing. Parang nilihang pintura. The world's gone mad.
Nagbago nga pala ako template. Title rin. What a shame. Ewan.
Anyway. Frustrated nga ako. Grrr. Napaka-eventful ng araw na 'to. Pero hinde.
Pumunta lang ako ng UP para kumain ng sisig. At walang nangyari halos. At wala pa ring nangyayari ngayung gabi. Shit. Grrr uli.
Hindi ko alam kung bakit na-trigger nun! Siguro dahil pile, pile, pile up. Tapos loose end na naman ang araw na 'to. Nakakalungkot. Adik ako. Oh shit.
Saya-saya ko pa namang naglalakad pauwi, kahit na ripped off ako ng 600. Argh talk to the hand! Just another night na sana eh, ayan, specially frustrating na tuloy. Grrr na naman.
Gagawa na lang ako sudden fiction:
"I waited for the breeze to cool me down, but it came and went like there was none. If only one could take hold of it without it extinguishing, or if it were to blow continuously wherever I may go. But for now, I wait for it again, the wind that uplifts my soul."
Isa pa!
"I wondered why you gave me the hand. I wondered why you would ask for mine. I wondered why you gave me the hand again. I wondered why I never gave you mine."
Pero hindi ata qualified itong latter. Pero alam niyo naman resolution, walang nangyari pa rin.
Magsusulat na nga lang ako.
Friday, June 8, 2007
What A Shame
Napanood ko kanina Once Upon A Time In America, Sergio Leone. Maganda! At dahil dun nainspire akong manood ng movies ng mga Great Directors. Oh yes.Nakaka-intrigue yung mga scenes. Ang ganda pa ni young Jennifer Connelly.
Eto yung sinabi niya sa isang scene dun:
My beloved is white and ruddy
His skin is as the most fine gold
His cheeks are as a bed of spices
Even though he hasn't washed since last December
His eyes are as the eyes of doves
His body is as bright ivory
His legs are as pillars of marble
In pants so dirty they stand by themselves
He is altogether lovable
But he will always be a two-bit punk
So he will never be my beloved
What a shame.
Galing yung ibang lines sa Song of Solomon. Pero hindi lang pala ako ang natuwa diyan, search on some of the lines.
Natuwa ako on how Noodles acts when the poem was read to him. He just stares out, and couldn't look at her eyes. He spoke no word. It was revealed that he always remembered that scene, and it has kept him strong for the past years. Oh yes. Meron rin akong ganyan, pero parang hindi nangyari, hmp. Kalimutan ko daw. But it's there, hindi ko nga lang maalala yung mga sinabi. What a shame.
Ipopost ko na lang itong masayang song:
I can dim the lights and sing you songs full of sad things
We can do the tango just for two
I can serenade and gently play on your heart strings
Be your valentino just for you
Ooh love - ooh loverboy
What're you doin' tonight, hey boy
Set my alarm, turn on my charm
That's because I'm a good old-fashioned lover boy
Ooh let me feel your heartbeat (Grow faster, faster)
Ooh ooh can you feel my love heat
Come on and sit on my hot-seat of love
And tell me how do you feel right after-all
I'd like for you and I to go romancing
Say the word - your wish is my command
Ooh love - ooh loverboy
What're you doin' tonight, hey boy
Write my letter
Feel much better
And use my fancy patter on the telephone
When I'm not with you
I think of you always
(I miss those long hot summer nights)
I miss you
When I'm not with you
Think of me always
Love you - love you
Hey boy where do you get it from
Hey boy where did you go ?
I learned my passion in the good old
Fashioned school of loverboys
Dining at the Ritz we'll meet at nine precisely
One two three four five six seven eight nine o' clock
I will pay the bill, you taste the wine
Driving back in style, in my saloon will do quite nicely
Just take me back to yours that will be fine (Come on and get it)
Ooh love, (There he goes again just like a good old-fashioned lover boy)
Ooh loverboy
What're you doin' tonight, hey boy
Everything's all right
Just hold on tight
That's because I'm a good old-fashioned fashioned lover boy
- Good Old-Fashioned Lover Boy, Queen [Greatest Hits]
Buzz lang if you want a copy. But nobody wants anything anymore, what a shame.
At meron pang isa na walang magawa.
What a shame.
Wednesday, June 6, 2007
Play It
Ano ginagawa ko for the past few days? Gigising ng maaga, makikinig ng Queen thru my new speakers, tapos zoom to UP. Tapos palakad-lakad. At magi-stay sa aming Special Place, under the shade of the bamboo trees! Parang ansaya ng sama-sama naming mga DLSP. Enjoy tuloy buhay kolehiyo, lalo na kung wala lang kayong ginawa kundi magkwentuhan. Ansarap matulog.
May natagpuan nga pala akong song:
Open up your mind and let me step inside
Rest your weary head and let your heart decide
It's so easy when you know the rules
It's so easy all you have to do
Is fall in love
Play the game
Everybody play the game of love
When you're feelin' down and your resistance is low
Light another cigarette and let yourself go
This is your life
Don't play hard to get
Its a free world
All you have to do is fall in love
Play the game everyone play the game of love
My game of love has just begun
Love runs from my head down to my toes
My love is pumping through my veins (play the game)
Driving me insane
Come come come come play the game play the game play
The game play the game
Play the game everybody play the game of love.
- Play The Game, Queen [Greatest Hits]
Oh yeah! Play the game.
~
Hmph 5 days bago nag online, tapos parang wala rin. >:P
Let me in!
May natagpuan nga pala akong song:
Open up your mind and let me step inside
Rest your weary head and let your heart decide
It's so easy when you know the rules
It's so easy all you have to do
Is fall in love
Play the game
Everybody play the game of love
When you're feelin' down and your resistance is low
Light another cigarette and let yourself go
This is your life
Don't play hard to get
Its a free world
All you have to do is fall in love
Play the game everyone play the game of love
My game of love has just begun
Love runs from my head down to my toes
My love is pumping through my veins (play the game)
Driving me insane
Come come come come play the game play the game play
The game play the game
Play the game everybody play the game of love.
- Play The Game, Queen [Greatest Hits]
Oh yeah! Play the game.
~
Hmph 5 days bago nag online, tapos parang wala rin. >:P
Let me in!
Break
Oh yes, gumising ako ng 3am para magluto ng pancit canton, uminom ng coke, at makinig ng Queen. And then, june 5 was a day. (I count the next day from 6am onwards).
Here a little sump'n sump'n:
She keeps Moet et Chandon
In her pretty cabinet
'Let them eat cake' she says
Just like Marie Antoinette
A built-in remedy
For Khrushchev and Kennedy
At anytime an invitation
You can't decline
Caviar and cigarettes
Well versed in etiquette
Extraordinarily nice
She's a Killer Queen
Gunpowder, guillotine
Dynamite with a laser beam
Guaranteed to blow your mind
Anytime
Recommended at the price
Insatiable an appetite
Wanna try?
To avoid complications
She never kept the same address
In conversation
She spoke just like a baroness
Met a man from China
Went down to Geisha Minah
Then again incidentally
If you're that way inclined
Perfume came naturally from Paris
forgot she could care less
Fastidious and precise
Drop of a hat she's as willing as
Playful as a pussy cat
Then momentarily out of action
Temporarily out of gas
To absolutely drive you wild, wild
She's all out to get you
Recommended at the price
Insatiable an appetite
Wanna try?
You wanna try
- Killer Queen, Queen [Greatest Hits]
Na nirecommend sa akin ni astrud weeeh.
Ganito kaya gawin ko lagi? Tulog ng maaga kasi nakakainis, tas gigising ng 3AM. Whew. Kasi! Nawawala yung isa diyan, nawawala point ng pagiging online ko. At shitty rin net ko, di ako makapasok kanina sa ym. Baka mamaya may nangyari na naman dun. >.<
Kakatamad. Buti na lang maganda speakers ko. When the time comes, I'll have a laptop on bed 3.2 speakers maybe and some tea! And probably, original copies of me fave music.
Here a little sump'n sump'n:
She keeps Moet et Chandon
In her pretty cabinet
'Let them eat cake' she says
Just like Marie Antoinette
A built-in remedy
For Khrushchev and Kennedy
At anytime an invitation
You can't decline
Caviar and cigarettes
Well versed in etiquette
Extraordinarily nice
She's a Killer Queen
Gunpowder, guillotine
Dynamite with a laser beam
Guaranteed to blow your mind
Anytime
Recommended at the price
Insatiable an appetite
Wanna try?
To avoid complications
She never kept the same address
In conversation
She spoke just like a baroness
Met a man from China
Went down to Geisha Minah
Then again incidentally
If you're that way inclined
Perfume came naturally from Paris
forgot she could care less
Fastidious and precise
Drop of a hat she's as willing as
Playful as a pussy cat
Then momentarily out of action
Temporarily out of gas
To absolutely drive you wild, wild
She's all out to get you
Recommended at the price
Insatiable an appetite
Wanna try?
You wanna try
- Killer Queen, Queen [Greatest Hits]
Na nirecommend sa akin ni astrud weeeh.
Ganito kaya gawin ko lagi? Tulog ng maaga kasi nakakainis, tas gigising ng 3AM. Whew. Kasi! Nawawala yung isa diyan, nawawala point ng pagiging online ko. At shitty rin net ko, di ako makapasok kanina sa ym. Baka mamaya may nangyari na naman dun. >.<
Kakatamad. Buti na lang maganda speakers ko. When the time comes, I'll have a laptop on bed 3.2 speakers maybe and some tea! And probably, original copies of me fave music.
Tuesday, May 29, 2007
Conflict of Interest
Naiinis ako. Wala kong gana kumain, wala akong gana for anything. Feeling ko, kaunting ano lang masusuka na ko. Yeah. At ito na naman ako, mabuti na yung gnaito walang naapektuhang mga tao. Hindi ko kailangang magsinungaling, wala namang magtatanong. Fuck! Wala pa ko 19 kung anu-anong kalokohan na nakikita ko, mas masaya naman siguro dapat ang mundo ngayon kesa nung 15 ako. Parang walang nagbabago. Antaas ng tingin ko sa mga tao, pero usually kanya-kanyang inconsistencies pa rin. Nobody would care enough to inform you. Pero kung ako naman, putangina ganyan ka naman, bahala ka na nga, hindi ka rin naman makikinig, long story short. Kasuko-suko talaga mga tao, wala na kong magawa kundi tanggapin na lang sila, tanggapin na hindi sila katiwala-tiwala pero mahalaga pa rin na magtiwala ka. Nagbabasag na naman ako ng katahimikan. Hmph. Parang walang kwenta.
Ayan tuloy nag kwento na naman ako sa ibang tao. Tsk. Sa lahat ng kalokohan sa mundo, may makikita ka pa rin na katuwa-tuwa. Nakakapagpagaan. Nakakasaya.Sana may kapupuntahan itong lahat.
Pero dahil medyo masaya na uli ako.. Wala. Pero hindi uli. >.<
Ayan tuloy nag kwento na naman ako sa ibang tao. Tsk. Sa lahat ng kalokohan sa mundo, may makikita ka pa rin na katuwa-tuwa. Nakakapagpagaan. Nakakasaya.Sana may kapupuntahan itong lahat.
Pero dahil medyo masaya na uli ako.. Wala. Pero hindi uli. >.<
Friday, May 25, 2007
And After All
-Fuck, ano yun?
The air is visible around you
Rising up and off your lips
In slow currents
And I watch
As your face is framed in it’s
Slow currents
Drifting curls, a trailing path
A long drag becomes
A tress of blue and ash
If it is born in flames
Then we should let it burn
Burn as brightly as we can
If it’s got to end
Then let it end in flames
Let it burn all the way down
The air is visceral around us
Turning in its simple steps
On slow currents
And I watch
As it pirouettes and spins
In slow motion
A long drag comes
A slow dance
In a halo of ember
If it is born in flames
Then we should let it burn
Burn as brightly as we can
If it’s got to end
Then let it end in flames
Let it burn all the way down
All the way down
And if this is ever meant to end
Then I hope it ends where it began
So hot with love we burned our hands
If this is ever meant to end
Then I hope it ends where it began
So hot with love it burns our hands
If it is born in flames
Then we should let it burn
Burn as brightly as we can
If it's got to end
Then let it end in flames
Let it burn (Let it burn)
- Currents, Dashboard Confessional [Dusk and Summer]
Hindi ko alam kung bakit ganun pero, it's not about me. Haha. It's You. Get ready! Nakakatuwa hype ng mga tao ngayun. Pero ansaya ah, most memorable itong summer na to, my 18th. Ito na yun eh. Hindi dahil kung saan-saan ako napunta ngayun, actually kung ano ang mga napagdaanan ko, mga naisip at iniisip, mga natagpuan, mga nawala, at siyempre ang naramdaman. Too damn beautiful.
Hintay lang! Hihinto na ko sa kakahintay.
The air is visible around you
Rising up and off your lips
In slow currents
And I watch
As your face is framed in it’s
Slow currents
Drifting curls, a trailing path
A long drag becomes
A tress of blue and ash
If it is born in flames
Then we should let it burn
Burn as brightly as we can
If it’s got to end
Then let it end in flames
Let it burn all the way down
The air is visceral around us
Turning in its simple steps
On slow currents
And I watch
As it pirouettes and spins
In slow motion
A long drag comes
A slow dance
In a halo of ember
If it is born in flames
Then we should let it burn
Burn as brightly as we can
If it’s got to end
Then let it end in flames
Let it burn all the way down
All the way down
And if this is ever meant to end
Then I hope it ends where it began
So hot with love we burned our hands
If this is ever meant to end
Then I hope it ends where it began
So hot with love it burns our hands
If it is born in flames
Then we should let it burn
Burn as brightly as we can
If it's got to end
Then let it end in flames
Let it burn (Let it burn)
- Currents, Dashboard Confessional [Dusk and Summer]
Hindi ko alam kung bakit ganun pero, it's not about me. Haha. It's You. Get ready! Nakakatuwa hype ng mga tao ngayun. Pero ansaya ah, most memorable itong summer na to, my 18th. Ito na yun eh. Hindi dahil kung saan-saan ako napunta ngayun, actually kung ano ang mga napagdaanan ko, mga naisip at iniisip, mga natagpuan, mga nawala, at siyempre ang naramdaman. Too damn beautiful.
Hintay lang! Hihinto na ko sa kakahintay.
Wednesday, May 23, 2007
Don't Pass Me By
Magpopost sana ako lyrics pero, n00b lyrics ng Long, Long, Long. Kaya if you can listen to it now, do so. Well.
Achievements ko? Nakagawa uli ako ng maayos na pics, this time, for NWO. Pero madali lang yun eh. At napansin ko, dami ko palang gustong gawin. Drummer. Photographer. Photo Editor. Machinima Maker. Writer. Parang wala pa kong nasisimulan. Kaya magdodownload ako ng Flash para sa Machinima, Tutorial para sa ibang features ng Adobe Photoshop. Gusto ko rin ng drums na mahal (10k lang naman), tapos camera (birthday gift na para saken, pero matagal pa dadating, asa pa ko). Kaya ko to!
Days ago nagi-isip na ko magsulat ng isang movie eh. Isang dystopian na mundo, and such. Pero wala pa kong alam na reason na hindi pa used na ikasisira ng mundo, yun lang. Kailangan ko naman ngayon magsulat ng script para sa Machinima.Kaya to! Unahin ko na lang yung tutorial para sa Adobe Photoshop. Kaya lang barag net ko. WTF.
Where to? I'm currently wrecking my ears by listening to The Beatles (White Album) using my in-ear style earphones. Can't help it. Sounds better this way. And it's good, by the way.
I was alarmed when I saw that my abdomen has quite lost its features. Must be all that soda I've been taking, and too much sitting. I did the usual, 25 reps, 3 sets, bent knee leg raise. Now, it hurts a lot I tell you, more will come tomorrow. They say it means you've used it enough and it will develop. This practically the best achievement I have from my friends, most toned body. Oh yeah. I've planned that I would work out everyday during summer break, so far, I did two out of 60 days. Almost once a month.
Always scheming. Fudge. The wheels are in motion once again. We can ride it.
Achievements ko? Nakagawa uli ako ng maayos na pics, this time, for NWO. Pero madali lang yun eh. At napansin ko, dami ko palang gustong gawin. Drummer. Photographer. Photo Editor. Machinima Maker. Writer. Parang wala pa kong nasisimulan. Kaya magdodownload ako ng Flash para sa Machinima, Tutorial para sa ibang features ng Adobe Photoshop. Gusto ko rin ng drums na mahal (10k lang naman), tapos camera (birthday gift na para saken, pero matagal pa dadating, asa pa ko). Kaya ko to!
Days ago nagi-isip na ko magsulat ng isang movie eh. Isang dystopian na mundo, and such. Pero wala pa kong alam na reason na hindi pa used na ikasisira ng mundo, yun lang. Kailangan ko naman ngayon magsulat ng script para sa Machinima.Kaya to! Unahin ko na lang yung tutorial para sa Adobe Photoshop. Kaya lang barag net ko. WTF.
Where to? I'm currently wrecking my ears by listening to The Beatles (White Album) using my in-ear style earphones. Can't help it. Sounds better this way. And it's good, by the way.
I was alarmed when I saw that my abdomen has quite lost its features. Must be all that soda I've been taking, and too much sitting. I did the usual, 25 reps, 3 sets, bent knee leg raise. Now, it hurts a lot I tell you, more will come tomorrow. They say it means you've used it enough and it will develop. This practically the best achievement I have from my friends, most toned body. Oh yeah. I've planned that I would work out everyday during summer break, so far, I did two out of 60 days. Almost once a month.
Always scheming. Fudge. The wheels are in motion once again. We can ride it.
Tuesday, May 15, 2007
Don't Wanna Hear It
Oh yes, di sana ako mag-po-post ng lyrics ng kanta ever, pero some 0things are just too beautiful. (OA). Nakita ko lang na hit sa isang radio station sa Yahoo, eh meron ako I checked it out again and looked up its lyrics. Ayun, ansaya.
There's talk on the street; it sounds so familiar
Great expectations, everybody's watching you
People you meet, they all seem to know you
Even your old friends treat you like you're something new
Johnny come lately, the new kid in town
Everybody loves you, so don't let them down
You look in her eyes; the music begins to play
Hopeless romantics, here we go again
But after awhile, you're lookin' the other way
It's those restless hearts that never mend
Johnny come lately, the new kid in town
Will she still love you when you're not around?
There's so many things you should have told her,
but night after night you're willing to hold her,
Just hold her, tears on your shoulder
There's talk on the street, it's there to
Remind you, that it doesn't really matter
which side you're on.
You're walking away and they're talking behind you
They will never forget you 'til somebody new comes along
Where you been lately? There's a new kid in town
Everybody loves him, don't they?
Now he's holding her, and you're still around
Oh, my, my
There's a new kid in town
Ooh, hoo
just another new kid in town
Ooh, hoo
Everybody's talking 'bout the new kid in town,
Everybody's walking' like the new kid in town
I don't want to hear it
There's a new kid in town
I don't want to hear it
There's a new kid in town
-New Kid In Town, Eagles
There's talk on the street; it sounds so familiar
Great expectations, everybody's watching you
People you meet, they all seem to know you
Even your old friends treat you like you're something new
Johnny come lately, the new kid in town
Everybody loves you, so don't let them down
You look in her eyes; the music begins to play
Hopeless romantics, here we go again
But after awhile, you're lookin' the other way
It's those restless hearts that never mend
Johnny come lately, the new kid in town
Will she still love you when you're not around?
There's so many things you should have told her,
but night after night you're willing to hold her,
Just hold her, tears on your shoulder
There's talk on the street, it's there to
Remind you, that it doesn't really matter
which side you're on.
You're walking away and they're talking behind you
They will never forget you 'til somebody new comes along
Where you been lately? There's a new kid in town
Everybody loves him, don't they?
Now he's holding her, and you're still around
Oh, my, my
There's a new kid in town
Ooh, hoo
just another new kid in town
Ooh, hoo
Everybody's talking 'bout the new kid in town,
Everybody's walking' like the new kid in town
There's a new kid in town
There's a new kid in town I don't want to hear it
There's a new kid in town
I don't want to hear it
There's a new kid in town
-New Kid In Town, Eagles
Tuesday, May 8, 2007
Burn
Habang nasa bundok at naglalakad or nag-s-struggle pa-akyat, ang isang counselor namin ay nagpapatugtog ng beatles, john lennon, paul mccartney, at elton john (ang mga na-aalala ko lang). Familiar ako sa iba pero narinig ko itong John Lennon song na parang hindi ko pa naririnig. At, mukhang masaya naman siya habang pinapakinggan ko sa Mt. Daguldol.
People say I'm crazy doing what I'm doing
Well they give me all kinds of warnings to save me from ruin
When I say that I'm o.k. well they look at me kind of strange
Surely you're not happy now you no longer play the game
People say I'm lazy dreaming my life away
Well they give me all kinds of advice designed to enlighten me
When I tell them that I'm doing fine watching shadows on the wall
Don't you miss the big time boy you're no longer on the ball
I'm just sitting here watching the wheels go round and round
I really love to watch them roll
No longer riding on the merry-go-round
I just had to let it go
Ah, people asking questions lost in confusion
Well I tell them theres no problem, only solutions
Well they shake their heads and they look at me as if I've lost my mind
I tell them there's no hurry
I'm just sitting here doing time
I'm just sitting here watching the wheels go round and round
I really love to watch them roll
No longer riding on the merry-go-round
I just had to let it go
- Watching the Wheels, John Lennon [Double Fantasy]
Nahulaan ko na lang title nung narinig ko ang chorus, at meron pala ako nun. Yeah.
Pero nasunog ako. Big time.
People say I'm crazy doing what I'm doing
Well they give me all kinds of warnings to save me from ruin
When I say that I'm o.k. well they look at me kind of strange
Surely you're not happy now you no longer play the game
People say I'm lazy dreaming my life away
Well they give me all kinds of advice designed to enlighten me
When I tell them that I'm doing fine watching shadows on the wall
Don't you miss the big time boy you're no longer on the ball
I'm just sitting here watching the wheels go round and round
I really love to watch them roll
No longer riding on the merry-go-round
I just had to let it go
Ah, people asking questions lost in confusion
Well I tell them theres no problem, only solutions
Well they shake their heads and they look at me as if I've lost my mind
I tell them there's no hurry
I'm just sitting here doing time
I'm just sitting here watching the wheels go round and round
I really love to watch them roll
No longer riding on the merry-go-round
I just had to let it go
- Watching the Wheels, John Lennon [Double Fantasy]
Nahulaan ko na lang title nung narinig ko ang chorus, at meron pala ako nun. Yeah.
Pero nasunog ako. Big time.
Friday, May 4, 2007
Running on Faith
Wala magulo. Natulog ako agad, 'agad' in this case, siguro 1 AM. At naka 7 hours na ko ng tulog, parang bitin pa rin. Gusto ko uling matulog buong araw.
Oh shit. Pero next level games na ko! Awoo! I'm switching tactics! Pag may conflict of interest talaga, kailangan mo mag-declare ng war. Lalo na kung na-preemptive strike ka! Hindi lang yun! Na-infiltrate pa ng sobra-sobra. Nagkaron ng false sense of security.
It's in the way that you use it! It comes and it goes!
Am I on to something? Am I really? Awoo!
Everybody feels betrayed once in a while. But that's just it, we just feel. Not important if it's real. But that's okay, some people are more open to new emotions and may welcome it anytime.
Puro inconsistencies.
Di dapat ako magpo-post ng kanta eh. Pero, here we go!
Lately I've been running on faith
What else can a poor boy do?
But my world will be right
When love comes over you
Lately I've been talking in my sleep
I can't imagine what I'd have to say
Except my world will be right
When love comes back your way
I've always been
One to take each and every day
Seems like by now
I'd find a love who cares just for me
Then we'd go running on faith
All of our dreams would come true
And our world will be right
When love comes over me and you
Then we'd go running on faith
All of our dreams would come true
And our world will be right
When love comes over me and you
When love comes over you
- Running on Faith, performed by Eric Clapton, composed by Jerry Lynn Williams
Shit. I've been talking to people, and I don't like how they say things.
Shit uli! Enjoy na enjoy talaga ako sa ginagawa ko! Sabi sa inyo masaya to eh.
Eto ang kasiyahan sa pagkakaron ng private blog eh, pareho lang kahit public, oh well.
Nakakatawa pa rin talaga ang ibang mga tao eh, hindi ko na nga aawayin, tatawanan ko na lang.
Well takbo pa rin!
Oh shit. Pero next level games na ko! Awoo! I'm switching tactics! Pag may conflict of interest talaga, kailangan mo mag-declare ng war. Lalo na kung na-preemptive strike ka! Hindi lang yun! Na-infiltrate pa ng sobra-sobra. Nagkaron ng false sense of security.
It's in the way that you use it! It comes and it goes!
Am I on to something? Am I really? Awoo!
Everybody feels betrayed once in a while. But that's just it, we just feel. Not important if it's real. But that's okay, some people are more open to new emotions and may welcome it anytime.
Puro inconsistencies.
Di dapat ako magpo-post ng kanta eh. Pero, here we go!
Lately I've been running on faith
What else can a poor boy do?
But my world will be right
When love comes over you
Lately I've been talking in my sleep
I can't imagine what I'd have to say
Except my world will be right
When love comes back your way
I've always been
One to take each and every day
Seems like by now
I'd find a love who cares just for me
Then we'd go running on faith
All of our dreams would come true
And our world will be right
When love comes over me and you
Then we'd go running on faith
All of our dreams would come true
And our world will be right
When love comes over me and you
When love comes over you
- Running on Faith, performed by Eric Clapton, composed by Jerry Lynn Williams
Shit. I've been talking to people, and I don't like how they say things.
Shit uli! Enjoy na enjoy talaga ako sa ginagawa ko! Sabi sa inyo masaya to eh.
Eto ang kasiyahan sa pagkakaron ng private blog eh, pareho lang kahit public, oh well.
Nakakatawa pa rin talaga ang ibang mga tao eh, hindi ko na nga aawayin, tatawanan ko na lang.
Well takbo pa rin!
Thursday, May 3, 2007
She Don't Lie
Talking to myself and feeling old
Sometimes Id like to quit
Nothing ever seems to fit
Hanging around, nothing to do but frown
Rainy days and Monday's always get me down
What Ive got they used to call the blues
Nothing is really wrong
Feeling like I don't belong
Walking around some kind of lonely clown
Rainy days and Monday's always get me down
Funny but it seems I always wind up here with you
It's nice to know somebody loves me
Funny but it seems that it's the only thing to do
To run and find the one who loves me
What I feel is come and gone before
No need to talk it out
We know what its all about
Hanging around, nothing to do but frown
Rainy days and Mondays always get me down
Funny but it seems that its the only thing to do
Run and find the one who loves me
- Rainy Days and Mondays, The Carpenters
Seemed right the night before. Pero ngayong pinapakinggan ko nitong umaga, nababaduyan ako sa sarili ko. Haha. Parang wimp song. Actually wimp album. Well anyway, I put on Cocaine, and Layla, and Blue Eyes Blue once again. Parang ampangit ng Layla ng Derek and The Dominoes.
Well, she don't lie, she don't lie, cocaine.
Sometimes Id like to quit
Nothing ever seems to fit
Hanging around, nothing to do but frown
Rainy days and Monday's always get me down
What Ive got they used to call the blues
Nothing is really wrong
Feeling like I don't belong
Walking around some kind of lonely clown
Rainy days and Monday's always get me down
Funny but it seems I always wind up here with you
It's nice to know somebody loves me
Funny but it seems that it's the only thing to do
To run and find the one who loves me
What I feel is come and gone before
No need to talk it out
We know what its all about
Hanging around, nothing to do but frown
Rainy days and Mondays always get me down
Funny but it seems that its the only thing to do
Run and find the one who loves me
- Rainy Days and Mondays, The Carpenters
Seemed right the night before. Pero ngayong pinapakinggan ko nitong umaga, nababaduyan ako sa sarili ko. Haha. Parang wimp song. Actually wimp album. Well anyway, I put on Cocaine, and Layla, and Blue Eyes Blue once again. Parang ampangit ng Layla ng Derek and The Dominoes.
Well, she don't lie, she don't lie, cocaine.
Subscribe to:
Posts (Atom)
