At 60+ 1 (this post) I am finally through with this blog. Yung isa yata 50 posts. Basta. Don't matter. I've moved to wordpress. At parang ang controversial ng mga sinusulat ko dun. At more of really kung ano iniisip ko. Less art? art wtf.
CLICK ME
this blog has more or less been made for some people, not for me. Some on some, Much on this particular one. So bye.
Saturday, November 3, 2007
Sunday, October 21, 2007
Storm
Isn't it a shame to see me stuck in this oh-so pathetic little world of mine? Tignan mo to halos lahat sila ay tuwang-tuwa sa sarili nilang mundo. Ellipses there, smileys here. Tapos ako ay may whatever na stat message. Kakatapos lang ng isang movie with a happy ending at ito, I found myself feeling more alone than ever. Tapos kung anu-ano iisipin ko. And yes nung nakahiga ako, what do I see? May electric fan na nakatutok sa isang monobloc armchair na nakaharap sa isang desktop PC, may subwoofer sa gilid, may dalawang mini speakers, may wine glass sa isa, lots of cd's, and paper, lots of it, nasa floor. Dun, duon ako naka-upo 90% of my waking day. Bumbulabog lang saken ay ang virus ridden pc ng isang tao sa messenger list. Malapit na nga kong mainis e. Grabe flooder amp.
Pero tinulungan ko. Ewan ko lang kung gagawin niya. Nagka-conversation tuloy ako.
Hay nako. Di pwede itong ganito. So, after a year, I must really be different. Kundi ganito rin lang gagawin ko. Always behind a PC, sulking.
Tapos ito may na-click akong video plug tungkol sa kung anung company. I heard these lines: 'be productive in my own way.' He is talking about business pero ano, naisip ko na walang magagawa saken ang anumang idealogy sa ngaun. Well ito ang kalakaran, kailangang sundin, kung hindi, mamundok na lang ako, or ano, umasa sa nanay ko. WTF.
Argh. Depressed ako. Pero sabi ng nanay ko, magpapadala daw siya sa wednesday. Ansaya no? Kaka-ubos ko lang halos ng pera ko, tapos meron na namang bago. Parang ansaya dun sa tate ah. Magiging nobody ako dito, pero ayos naman ako financially, and somehow, enough na yun para makaraos ako sa isang araw. Pero wtf. Ano nangyari sa hopes and dreams ko? *Bleh*
Bakit kaya ganun mga movies? Mahilig sila mag-glamourize ng kung anu-anong klase ng buhay. Nauuto tuloy ako. Naisip ko na ano e, ganun ang gawin kong theme, yung bida malulure ng isang buhay, tapos kailangan natin siyang i-root back sa dating meron siya, at maipakita na ano e, masyadong sensationalized lang yun lahat. Recurring theme. Ang aking counter-whatever. Pero mukhang di ako kikita kapag ganun ah, mukhang kasing masayang magpaka-slave sa industry. Kasi in that way, magigign financially stable ako. Walang lugar ang aking dreams sa middle class upbringing ko. Wohohow.
Kaya nga walang inisip nanay kundi maging engineer ako e. Eh ayaw ko na nun, at ayaw ko nung nakikita ko mula dun. Some goo-goo naman ako na naka-tie tapos behind a desk, inside a cubicle, encoding-encoding. Tapos ang repose ko lang ay mag night life or whatever. Na kung sakali man ay magiging uneventful, being that I am. Tapos ano? After some years makakakita ng babae, magpapakasal magkaka-anak? WALA NA. Ano? Sa anak ko na lang ipapasa dream ko? Hehehey. Ayoko ulitin ang cycle.
Anyway. Short history lang. Itong sa nanay side ko, sabog yung sa father's side e. POV ko lang naman to ah, as things are from what I behold them to be. Ayun. Ang lolo ko ay mahilig sa baseball, dinala niya ko sa isang game dati. Tinuro pa niya yung tamang hawak ng bola kapag bumabato, well in this case, batuhang-bola yun, or tatsing or whatever. Well balik tayo. Gumigising yun ng maaga lagi, as usual, interesado sa balita, nagraradyo pa, nagaalaga ng manok pang-sabong, sa alam ko expert to e. Well, nung martial law dahil hinuli siya sa baywalk something, nambababae ata siya nun. (Inevitable yung ganito no? Grabe lang.) Proud siya pag nagkkwento siya na ginawa niya no? Dream niya rin yatang makapanood ng yankees game. Pero andami niyang anak ah, lima, lahat professionals. Yung isa pulis, professional ba yun? Haha ansama ko, pero masaya naman si tito. I don't have any problems with them. Isang ano sila, tightly knit na family, kahit na alam ko eh may sarili pa rin silang away. Well pero ang galing niyang tatay! Yun lang. Idol ko yun e. Pero sa ngaun e mahilig siyang magmura sa kalagayan niya. Kalahati na lang siya e, kailangan niyang buhatin isang paa niya at kamay para gumalaw. Ang sad no? Isip niya rin e. At ang fiery ng spirit niya! Proud pa saken, though I am not so proud of myself. What a shame. Ewan ko kung kelan siya nagretire, pero bago nun e nasa palawan or negros siya, at laging isda kinakain nila. Someday baka magkkwento na lang kami tungkol sa Pasuelo family history.
Yung sa tatay ko naman sad. Namatay yung lolo ko dun 1981 pa lang, 1906 yata pinanganak yun, apat or tatlo asawa? Yung lola ko yung huli at ano, well stereotypical middle class lola, yung lower middle class ah. Sawsaw sa splendor ng apelyido ng lolo ko, bernardino, wohow. Kung di lang sa tatay ko pasuelo gagamitin ko e, my poor dad. Tsk tsk. Well ma-aksyon naman ang history nitong bernardinos. Parang action movie. Haha. Full of drama. Complete with struggles to attain financial stabiilty, anak-sa-labas scenes, personal safety issues, tondo 1970s. Ewan. Basta. Pero eto, dalawang anak na ng lola ko ang namatay. Tapos eto pa rin siya, di makaretire, nagta-trabaho pa rin. Humihilik pa ngaun. Malakas. 77 na to ah. Grabe. I really wish things could be better for her. Nakakainis pa naman to minsan, bilang stereotypical middle class lola (in this case, eto yung ano, masyadong profit-oriented, despicably humble [wrong kind of humility], basta). Well all in all, ewan ko na, ito naabutan ko, ito nangyayari ngaun. Things could never be different. Ay oo nga pala, yung tungkol sa tatay ko, dumating rin pala yung panahon na ano, wala na sa ano a sanity lolo ko, yung tipong lumalabas yata ng bahay nakahubad something, tapos inaalagan siya ng tatay ko. Mga ganung eksena no? Anyway, tatlo itong anak ng lola ko dun kay Herr Bernardino Sr. pero pangalawang asawa na siya ng lola ko. Pero ayun, buti na lang di umabot sa ganun tatay ko, ano, sane to the last moment. Whatever. Pero sickening pa rin yun. Akala niyo ba, nagkadeathbed scene na ko, pero di yung ano ah, nakapalibot buong pamilya, ano lang, death creeped in during the night, siguro habang naglalaro ako ng Star wars episode 1 na game, or nung natutulog ako. So sad. But it's fucking true. And I can't have it any other way. So malaking factor to kaya bitter ako sa mundo. Maybe.
Ansaya ni ano o, ni immigrant boy:
Herr M: ano my bago k n bng shota
Asteg.
Buti pa tong iba, iba nangyari no. Hehe. Well di sana ako ganito kung di ko lang talaga dama ang singularity nitong lahat. Sorry I don't believe in any X number of chances. This is it. Kasi ano ako e, heathen. Hirap tuloy i-accept, wala akong konsepto ng benevolent being e.
At siyempre kapag ganito, o mali gising ko, bakit kaya specially cold yung tubig kapag naligo ako or yung ano, yung electric fan. Tagos sa buto. Grr. Alam na alam ko tuloy ibig sabihin ng ringwraith business at yung ano 'the feel' nila. Seryoso, and I kind of know what he means by him. Na hindi yun arbitrary concept, may ano yun, real factor. And I can feel it sometimes. Parang ngaun. Nakakatakot. Pero it's here, and I don't really have a choice.
Pero tinulungan ko. Ewan ko lang kung gagawin niya. Nagka-conversation tuloy ako.
Hay nako. Di pwede itong ganito. So, after a year, I must really be different. Kundi ganito rin lang gagawin ko. Always behind a PC, sulking.
Tapos ito may na-click akong video plug tungkol sa kung anung company. I heard these lines: 'be productive in my own way.' He is talking about business pero ano, naisip ko na walang magagawa saken ang anumang idealogy sa ngaun. Well ito ang kalakaran, kailangang sundin, kung hindi, mamundok na lang ako, or ano, umasa sa nanay ko. WTF.
Argh. Depressed ako. Pero sabi ng nanay ko, magpapadala daw siya sa wednesday. Ansaya no? Kaka-ubos ko lang halos ng pera ko, tapos meron na namang bago. Parang ansaya dun sa tate ah. Magiging nobody ako dito, pero ayos naman ako financially, and somehow, enough na yun para makaraos ako sa isang araw. Pero wtf. Ano nangyari sa hopes and dreams ko? *Bleh*
Bakit kaya ganun mga movies? Mahilig sila mag-glamourize ng kung anu-anong klase ng buhay. Nauuto tuloy ako. Naisip ko na ano e, ganun ang gawin kong theme, yung bida malulure ng isang buhay, tapos kailangan natin siyang i-root back sa dating meron siya, at maipakita na ano e, masyadong sensationalized lang yun lahat. Recurring theme. Ang aking counter-whatever. Pero mukhang di ako kikita kapag ganun ah, mukhang kasing masayang magpaka-slave sa industry. Kasi in that way, magigign financially stable ako. Walang lugar ang aking dreams sa middle class upbringing ko. Wohohow.
Kaya nga walang inisip nanay kundi maging engineer ako e. Eh ayaw ko na nun, at ayaw ko nung nakikita ko mula dun. Some goo-goo naman ako na naka-tie tapos behind a desk, inside a cubicle, encoding-encoding. Tapos ang repose ko lang ay mag night life or whatever. Na kung sakali man ay magiging uneventful, being that I am. Tapos ano? After some years makakakita ng babae, magpapakasal magkaka-anak? WALA NA. Ano? Sa anak ko na lang ipapasa dream ko? Hehehey. Ayoko ulitin ang cycle.
Anyway. Short history lang. Itong sa nanay side ko, sabog yung sa father's side e. POV ko lang naman to ah, as things are from what I behold them to be. Ayun. Ang lolo ko ay mahilig sa baseball, dinala niya ko sa isang game dati. Tinuro pa niya yung tamang hawak ng bola kapag bumabato, well in this case, batuhang-bola yun, or tatsing or whatever. Well balik tayo. Gumigising yun ng maaga lagi, as usual, interesado sa balita, nagraradyo pa, nagaalaga ng manok pang-sabong, sa alam ko expert to e. Well, nung martial law dahil hinuli siya sa baywalk something, nambababae ata siya nun. (Inevitable yung ganito no? Grabe lang.) Proud siya pag nagkkwento siya na ginawa niya no? Dream niya rin yatang makapanood ng yankees game. Pero andami niyang anak ah, lima, lahat professionals. Yung isa pulis, professional ba yun? Haha ansama ko, pero masaya naman si tito. I don't have any problems with them. Isang ano sila, tightly knit na family, kahit na alam ko eh may sarili pa rin silang away. Well pero ang galing niyang tatay! Yun lang. Idol ko yun e. Pero sa ngaun e mahilig siyang magmura sa kalagayan niya. Kalahati na lang siya e, kailangan niyang buhatin isang paa niya at kamay para gumalaw. Ang sad no? Isip niya rin e. At ang fiery ng spirit niya! Proud pa saken, though I am not so proud of myself. What a shame. Ewan ko kung kelan siya nagretire, pero bago nun e nasa palawan or negros siya, at laging isda kinakain nila. Someday baka magkkwento na lang kami tungkol sa Pasuelo family history.
Yung sa tatay ko naman sad. Namatay yung lolo ko dun 1981 pa lang, 1906 yata pinanganak yun, apat or tatlo asawa? Yung lola ko yung huli at ano, well stereotypical middle class lola, yung lower middle class ah. Sawsaw sa splendor ng apelyido ng lolo ko, bernardino, wohow. Kung di lang sa tatay ko pasuelo gagamitin ko e, my poor dad. Tsk tsk. Well ma-aksyon naman ang history nitong bernardinos. Parang action movie. Haha. Full of drama. Complete with struggles to attain financial stabiilty, anak-sa-labas scenes, personal safety issues, tondo 1970s. Ewan. Basta. Pero eto, dalawang anak na ng lola ko ang namatay. Tapos eto pa rin siya, di makaretire, nagta-trabaho pa rin. Humihilik pa ngaun. Malakas. 77 na to ah. Grabe. I really wish things could be better for her. Nakakainis pa naman to minsan, bilang stereotypical middle class lola (in this case, eto yung ano, masyadong profit-oriented, despicably humble [wrong kind of humility], basta). Well all in all, ewan ko na, ito naabutan ko, ito nangyayari ngaun. Things could never be different. Ay oo nga pala, yung tungkol sa tatay ko, dumating rin pala yung panahon na ano, wala na sa ano a sanity lolo ko, yung tipong lumalabas yata ng bahay nakahubad something, tapos inaalagan siya ng tatay ko. Mga ganung eksena no? Anyway, tatlo itong anak ng lola ko dun kay Herr Bernardino Sr. pero pangalawang asawa na siya ng lola ko. Pero ayun, buti na lang di umabot sa ganun tatay ko, ano, sane to the last moment. Whatever. Pero sickening pa rin yun. Akala niyo ba, nagkadeathbed scene na ko, pero di yung ano ah, nakapalibot buong pamilya, ano lang, death creeped in during the night, siguro habang naglalaro ako ng Star wars episode 1 na game, or nung natutulog ako. So sad. But it's fucking true. And I can't have it any other way. So malaking factor to kaya bitter ako sa mundo. Maybe.
Ansaya ni ano o, ni immigrant boy:
Herr M: ano my bago k n bng shota
Asteg.
Buti pa tong iba, iba nangyari no. Hehe. Well di sana ako ganito kung di ko lang talaga dama ang singularity nitong lahat. Sorry I don't believe in any X number of chances. This is it. Kasi ano ako e, heathen. Hirap tuloy i-accept, wala akong konsepto ng benevolent being e.
At siyempre kapag ganito, o mali gising ko, bakit kaya specially cold yung tubig kapag naligo ako or yung ano, yung electric fan. Tagos sa buto. Grr. Alam na alam ko tuloy ibig sabihin ng ringwraith business at yung ano 'the feel' nila. Seryoso, and I kind of know what he means by him. Na hindi yun arbitrary concept, may ano yun, real factor. And I can feel it sometimes. Parang ngaun. Nakakatakot. Pero it's here, and I don't really have a choice.
Saturday, October 20, 2007
Sawsawan
So. what's in store?
Limang araw na pala since last post. So long. Whoa. Napakadisheartening naman nitong week na to. I am gonna go back night by night until I get to where I left things. Woo.
Kagabi, kanina, nasa ano ako, sa Tomas Morato. Oktoberfest wtf. Pero ang galing nung mga nagperform ah, astig. May blurry stamp pa ko sa aking kaliwanag wrist, sa baba ng wrist. At kagabi ansakit ng ulo ko, migraine wtf, wala pa kong ginagawa, nag-ano lang, ogre magi. Bago kami napunta sa Geschlecht von Timo, sumakay kami ng bus sa Edsa ungefähr 2am. Ansaya, ambilis, subukan niyo!
Tapos nagpaka-burgoo kami. Nagugutom? Labas, dun tayo sa burgoo. Woo. Gusto ko sana ng big steak dinner, pero yung pobreng steak ang sinabi ni timo.
SHIT. SISIHIN KO BA SARILI KO KUNG TAE CROWD KO? POTA ANDAMING BOBO. AGE-GAP LANG BA KAYA GANUN? WTF. TANGINA, LOURD PENGE PO NG MATINONG ACTIVITY PARTNER. MAHIRAP YUNG NAGPE-PRETEND KANG MAY ALAM EH, EXPOSED KA TULOY. SHIT ANDAMI NIYO NA. AND WHAT'S WITH YOUR USE OF 'BIG WORDS'? SUS. GUSTO MO PROFUNDITY? ZIP IT.
Sarili ko na nga lang kakausapin ko. Mabuti na yung di sumasagot, kesa bobo. Amp amp amp. Minalas ako ah, mapupunta tuloy tayo sa short history of marvin's companions.
Nung bata ako dito sa Tondo, as in yung 3 year old, may kalaro akong pangalan ay Pepe, nagpakamatay yata tatay nun e. Nagbigti. Anyway, mas matanda saken yun, at bagito pa ko. Wala yatang nangyari dun, di ko na alam. Tapos nagkaron yata ako ng kasama sa kindergarten sa mababang paaralan ng rosauro almario, di ko na alam kung saang lupalop ng maynila siya napunta. At ayon, lumipat akong angelicum, ayun si jayson(may 'y' ba yun?) mahilig magbasa ng peanuts at pugad baboy, pinahiram niya ko, nagka-kultura tuloy ako. Si paolo lorenzo rin, na ewan ko na kung nasan, siya unang nagbago ng pangalan ko, called me 'marvs' yeah. Si john p pa! Alam ko pa bahay, may contact pa ako. Pero nasa cali na yata. Meron pa! Si ieshua (di ko na alam spelling ng name niya), si takashi, si margon. Well si john p lang nakasama ko nang matindi.
Wag na yung high-school. Pero eto lang. Nagiging gago mga 'kasama' ko habang tumatanda ako. May balimbing na mahilig mang-iwan sa ere na walang SIR, pero kung di ka kasama sa priority group niya, shit ka. Yung isa naman leecher, pareho rin silang mga ano, hayok sa laman, pero eto mababaw to, di katulad niyang isa. Ayos pa rin yata sila. Well, ito naman may matagal akong nakasama, pero ano, nilamon na ng mundo niya. Nung isang taon, masaya, halos lahat ng boys sa class ay ano, 'one', at walang gaanong kupal.
Tapos ngaun-ngaun naman. Ah, SHIT. Nakakainis. Wala na talaga akong mapagkakatiwalaan ng lubos ngayon, anuman sex or gender. So, on the surface na lang.
Ito na lang kaibigan ko, ang aking wine glass. Kapag hindi ko to iningatan, baka machip-off ang isang side nito. Napaka-fragile pa and beatiful. So I give a part of me to it, and it doesn't have to give me anything. Because it can't, and so, excused. Alam niya lang na akin siya at tatagal life-span niya, pero kapag may gumamit na iba, eh paki-ingatan lang. Galit na lang sa sumira ang maibibigay ko. Buti pa to nasa tabi ko lang. Sa kinang niya eh alam kong natutuwa siya. At kapag hindi kumikinang, huhugasan ko lang. Sick.
At napakadekadente ng buhay ko dito. Pero aayusin ko na, by sleeping at around 2am not 6:30am or 7am. At di na ko maglalaro, hihiga na lang ako at magsusulat. O magiisip, Kasi antagal ko nang inisip na gawin yun. Maya naman. Sure na.
Limang araw na pala since last post. So long. Whoa. Napakadisheartening naman nitong week na to. I am gonna go back night by night until I get to where I left things. Woo.
Kagabi, kanina, nasa ano ako, sa Tomas Morato. Oktoberfest wtf. Pero ang galing nung mga nagperform ah, astig. May blurry stamp pa ko sa aking kaliwanag wrist, sa baba ng wrist. At kagabi ansakit ng ulo ko, migraine wtf, wala pa kong ginagawa, nag-ano lang, ogre magi. Bago kami napunta sa Geschlecht von Timo, sumakay kami ng bus sa Edsa ungefähr 2am. Ansaya, ambilis, subukan niyo!
Tapos nagpaka-burgoo kami. Nagugutom? Labas, dun tayo sa burgoo. Woo. Gusto ko sana ng big steak dinner, pero yung pobreng steak ang sinabi ni timo.
SHIT. SISIHIN KO BA SARILI KO KUNG TAE CROWD KO? POTA ANDAMING BOBO. AGE-GAP LANG BA KAYA GANUN? WTF. TANGINA, LOURD PENGE PO NG MATINONG ACTIVITY PARTNER. MAHIRAP YUNG NAGPE-PRETEND KANG MAY ALAM EH, EXPOSED KA TULOY. SHIT ANDAMI NIYO NA. AND WHAT'S WITH YOUR USE OF 'BIG WORDS'? SUS. GUSTO MO PROFUNDITY? ZIP IT.
Sarili ko na nga lang kakausapin ko. Mabuti na yung di sumasagot, kesa bobo. Amp amp amp. Minalas ako ah, mapupunta tuloy tayo sa short history of marvin's companions.
Nung bata ako dito sa Tondo, as in yung 3 year old, may kalaro akong pangalan ay Pepe, nagpakamatay yata tatay nun e. Nagbigti. Anyway, mas matanda saken yun, at bagito pa ko. Wala yatang nangyari dun, di ko na alam. Tapos nagkaron yata ako ng kasama sa kindergarten sa mababang paaralan ng rosauro almario, di ko na alam kung saang lupalop ng maynila siya napunta. At ayon, lumipat akong angelicum, ayun si jayson(may 'y' ba yun?) mahilig magbasa ng peanuts at pugad baboy, pinahiram niya ko, nagka-kultura tuloy ako. Si paolo lorenzo rin, na ewan ko na kung nasan, siya unang nagbago ng pangalan ko, called me 'marvs' yeah. Si john p pa! Alam ko pa bahay, may contact pa ako. Pero nasa cali na yata. Meron pa! Si ieshua (di ko na alam spelling ng name niya), si takashi, si margon. Well si john p lang nakasama ko nang matindi.
Wag na yung high-school. Pero eto lang. Nagiging gago mga 'kasama' ko habang tumatanda ako. May balimbing na mahilig mang-iwan sa ere na walang SIR, pero kung di ka kasama sa priority group niya, shit ka. Yung isa naman leecher, pareho rin silang mga ano, hayok sa laman, pero eto mababaw to, di katulad niyang isa. Ayos pa rin yata sila. Well, ito naman may matagal akong nakasama, pero ano, nilamon na ng mundo niya. Nung isang taon, masaya, halos lahat ng boys sa class ay ano, 'one', at walang gaanong kupal.
Tapos ngaun-ngaun naman. Ah, SHIT. Nakakainis. Wala na talaga akong mapagkakatiwalaan ng lubos ngayon, anuman sex or gender. So, on the surface na lang.
Ito na lang kaibigan ko, ang aking wine glass. Kapag hindi ko to iningatan, baka machip-off ang isang side nito. Napaka-fragile pa and beatiful. So I give a part of me to it, and it doesn't have to give me anything. Because it can't, and so, excused. Alam niya lang na akin siya at tatagal life-span niya, pero kapag may gumamit na iba, eh paki-ingatan lang. Galit na lang sa sumira ang maibibigay ko. Buti pa to nasa tabi ko lang. Sa kinang niya eh alam kong natutuwa siya. At kapag hindi kumikinang, huhugasan ko lang. Sick.
At napakadekadente ng buhay ko dito. Pero aayusin ko na, by sleeping at around 2am not 6:30am or 7am. At di na ko maglalaro, hihiga na lang ako at magsusulat. O magiisip, Kasi antagal ko nang inisip na gawin yun. Maya naman. Sure na.
Monday, October 15, 2007
Could You Be Loved?
[walang kinalaman title sa nilalaman ah, entschuldigung.]When do we write about perfect or idealized days? Apparently, when we lack one. So ayan, I am so tired of the four corners of this house, di na rin ako lumalabas, except steps away, kasi saktong nasa tapat ng gate namin ang ever trusty sari-sari store ni ate chen-chen, whatever. Coke at shampoo lang binibili ko dun, at coke, yun lang.
Mm. How do I make you interested in my, otherwise, pathetic life? How do I present an air of excitement? Thrill? Fresh facts about celebrating humanity? WALAAAAAA.
Napagdesisyunan ng utak ko na astig yung very best of legend, bob marley something. Di siguro sanay tenga ko nung una kong pinakinggan to, kaya binura ko na. Pero dinawnlod ko uli, at ito na. Get up stand up. Don't give up the fight.
Noong sunday ng tanghali, binug ako ng dekadenteng Parisian buhay ni Frau Kc Concepcion whatever. Naalala ko rin yung photoblog ni Herr Dave Beckerman, ang ganda ng Black % White Photography niya ng Manhattan. Tingin ko shit ang B & W photography ni Frau Concepcion, wala lang, gusto ko lang isipin. Tapos tumingin ako sa labas, ang ganda ng lighting, at ng sky, pero wala kong camera, wala rin akong film. Anyway. Kapag may camera na ko, ipo-post ko dito ang Gray Photography ko, kasi malamang digicam gamitin ko, at gray yun, kapag lumabas. Tingin ko.
Nagkapera ako kanina! The wheels are in motion! Woo.
Tapos may nabasa akong 'enough.. go out of... way.' WTF lang. How enough is enough? Kung alam niya lang yung 'what-I-live-for' ko these days. Woo uli. Lagyan ko ng karatulang 'the past' ang bahay or room ko someday. Remind me.
Gusto kung mag-selfless mode. Actually malakas akong magbilang e, pero it won't matter. I'm okay. Ang itatanong ko sa sarili ko e hindi yung "ano ba yan? ginagawa ko naman e." Pero, "ano pa ba kailangan kong gawin?" Whoa whoa. Hindi siguro. Extremely conscious ako sa bawat letrang nababasa ko or tinig na naririnig ko sa mga tao. Yes. Except lang kapag di ko naalala. Pero ang simpleng 'okay' ay hindi simple, kaya niyan sirain araw ko. T_T
Alam ko na kung saan ko nakuha style of writing ko! Kay Cervantes! Woo. Pero sa ganito lang yun.
Ansarap ng ganito no. Palakad-lakad sa loob ng bahay ng madaling araw. Nakikinig ng lumang tugtog. Pastretch-stretch sa harap ng salamin. Sana ganito rin after a while, pero wala nga lang ibang taong natutulog, yung magsasabi sayo na "madaling araw na hindi ka pa ba natutulog?" At kung anu-anong eklat tungkol sa kalusugan and everything. Masaya.
Anyway. Sana magkaron ako ng malaking archive ng movies, 40s to present. Kasi maraming nirerepresent yun, bawat movie. Tapos naisip ko, para saan ko naman gagamitin yung mahihinuha ko sa mga movies? Wala grabe. Anyway. Anong gagawin kong source of income when the time comes? Shiet I am loving every second of my life, as of now yes. Tapos maya-maya lang, mabubullshit na naman ako ng isang tao. Whoa.
Sinabit ko yung original nung picture na yun sa taas sa dingding (nag-alangan ako sa spelling nito, pati sa paggamit). Katabi niya yung magandang gitara ko na ano, di ko alam gamitin. Saka yung BS pic na di talaga Bonus Stage. Di ako kumuha as you can obviously see, pero ako naman ang nagcompost, 50% ng picture yun. Bakit ako? Kasi siningit ko lang sarili ko sa pic na yan, makikita niyo sa blur ko. Tapos ako rin nagdevelop nian, 40% yun. So 90% marbin yung pic na yan, pero di pantay, at di ko gusto kung paano kinuha. So bawasan ko liability ko, 40% na lang. That picture is 40% mine.
Kailangan ko lang pala talaga ng kausap. Yung matino. Kasi nauubusan ako nun. Actually, hindi naman siya dating marami. Sa liit ba naman ng circle ko. What makes a conversation? Baket yung iba tumutuloy? Yung iba natatapos agad? YUNG IBA HINDI NAGSISIMULA. Ano lang, monologue.
Anyway. Sana alam ko gusto mo. Para hindi ko na yun isipin all the time. AS IN ALL THE TIME.
And you won't believe how much you comprise my day. Or how much you compose my day?
However strictly speaking, a team comprises its members, whereas the members compose the team.
Ayan. You're worth more than the day.
But! It won't mean anything anymore. Sad.
Siguro ayos na ko. Kasi alam kong di ako nakakulong sa maliit kong mundo, or maliit mong mundo, or ikaw ang maliit kong mundo, or anliit ng mundong binigay mo saken. Kaya kapag nainis ako sa sarili ko, lalabas na lang ako, or tatayo dun sa terrace.
Fucking smoke ban no? Anong klaseng policy yan? WTF worst pa yan sa tofi e, haha. Parang ganito lang:
state university ba ang up?
Sabi ng isang 3rd year up student. ASTEG.
Favorite ko na yung pagtakip ng mata gamit ang palad. Pero not in the usual way. Inaapplyan ko lang ng pressure ang nakapikit kong mata, pati yung ilong ko. Ansaya ng feeling.
Hindi ko rin naman yata gagawin yung mga sinabi ko dito. Tulad ng pagtayo sa terrace.
Akalain niyo, 1 hour ++ ang average time ko para makapagpost? Quirky.
Word of the night: Ululation.
Fun fact(topics na lang): Tarzan Yell. Wilhelm Scream. Castle Thunder. Erwin Rommel.
Saturday, October 13, 2007
Classic
Hey hey hey. 13 October Saturday na! It's been 3 days since nung last acad-related day ko. Well, tatlong araw na ring irregular bio clock ko. I sleep at 4-5 wake up at 11, tapos straight uli. Oh yes. Pero 3 nights 2 days pa lang naman.
Ano nangyari since? Well no one will really ask that, so I'll answer it for me. Ayan. I've tried writing two short stories. Pero nasa desktop ko pa at pending. Somehow parang ayoko. Tapos nagsayang ako ng afternoon trying to coop up inspiration. Whoa. Parang ganun kaganda no? Tapos magpopost pa sana ako uli pero ilang beses akong dumating dito sa new post screen na ito tapos wala akong isusulat. Hargh. Naisip ko lang na para saan ba ko magsusulat? Wala unfortunately, other than myself, for future references. Ilang beses akong nawalan ng 100 bills, all in all, 400. WTF. Iku-kuwento ko ba hell week ko? Sige sige. Nung last weeks, ang due lang ay: Pol sci 14 exam, film 100 critical analysis paper, film 110 photo exhibit, german 11 exam. Monday nung first week na-ayos ko na agad yung proposal para sa critical analysis paper. Hindi ako nakapag-aral para sa pol sci 14, shit lang talaga, sana ayos lang. Yung critical analysis paper ay natapos ko a day after ng deadline, pero ate fortune smiled at us so parang on time pa rin. Yun na yung pinakamahirap. The worst I got from hell week was swollen eyes. Yun lang.
Astig yung photo exhibit! Anyway. Nagbalak akong pumunta ng 8:30 dun e, astig naman mga classmates ko kaya 10 na sana ako darating. Eh kaso nadelay pa ko. Natuwa ako sa bagong episodes ng family guy at american dad, tapos dagdag pa itong si vic and everything. Ayan 11:30 ako dumating. Anlayo no? Halos wala pa rin namang nangyayari. Pero ansaya, kahit na awfully lonely. Ubos na susuotin ko nun. Pinut-off ko kasi laba day (which is Sohntag) für meine critical-analysis papier. Dun rin nawala yung 300 nung 400. Shiet. Stuck tuloy ako sa bahay. At nakakadisappoint yung mga photos ko dun. Ilan lang kaming magaling magcompose dun (kami eh no), chamba lang yung iba. Yung katabi naman ng photo ang ganda masyado, kumorneeh tuloy aken. Wala pang impact yung isang aken. Eh since ako naman yung mounting, inayos ko na lang no? Ahaha. Pero ang hirap mag mount. Late na nga nagstart eh. Pero nakakatuwang tulong-tulong kami. At sana ma-rid sa mundo ang mga katulad ni kris. SERYOSO.
At biglang nagyaya si Shiro. Astig nga e. At mababait mga classmates ko, may car pa. Wohow lang. At ansaya ng mga salitang lumalabas sa bibig ni shiro, wohow lalo. Napunta pa ko sa cantina at sa music21 ng di oras, umuwi pa ko ng 2:30am. Andami ko na namang should-have-beens.
Ayan. Totally ignored yung photo exhibit ko (in my terms ah). Anyway, shit rin naman yung aken dun, nakakahiya. Pero ansaya ng opening eh, I wouldn't want them to miss that. Them eh no. Nung umaga, ininvite ko si anjelin, sabi ko wala akong kasama, si kris lang, something about ma-o-op siya. Ganun. May ininvite akong importanteng tao pero I knew it somehow na di pupunta yun, hindi nga, mahihirapan pa ko mag-explain kay anjelin na wala nga ko kasama. WALA NGA. At di rin nakapunta si anjelin. What a day. Inisip ko pa naman nun, hahabol na lang ako sa jci, or uuwi agad para makapag star wars. Or sasamahan sa pag-uwi ang isang tao, or dine out. Ayan. Iba nangyari. Parang nag-manila by night ako, in protest sa mga bagay-bagay. So parang ganun, bahala na kung saan ako dalhin ng gabi, walanyang mga tao to. So ayan, instead of a solemn ride home, naging flamboyant descent to kawasakan. Hindi naman ako nawasak, parang ambilis nga e. Ansaya lang isipin na ano, nagp-prowl ako sa QC, nasa likod ng taxi katabi ang isang japanese national na asteg, at medyo basag.
So wala na kong distraction sa buhay. 5am na uli ako matutulog, 50% idle, 50% sulking. Nasa harap lang ng computer magdamag. Nakasandal sa silya. Nag-iisip ng mga bagay na hindi mangyayari. Naghahanap ng catharsis sa pagtapos ng kung anong laro. Gagawa na ko ng sariling fight club, puro naman self-serving mga taong kilala ko, (partially dahil sa isang magulong female lead?). Need to wait till next tuesday para magkapera uli ako. Apat na gabi pa, limang araw. SHIT ANTAGAL. Buong araw lang naghihintay ng conversation. *Makapag-kape nga muna, 4:59 am na as of now* Makikinig na lang ako ng 60s music buong araw kasi hindi ako optimitistic. Yung mellow mix pa rin.
Anyway. Tuwang-tuwa pa rin ako sa Jedi Knight 2: Jedi Outcast. Pero may jedi academy pala, at ano, 1.1gb tapos pinadownload ko pa kay kebin yung yung JK2JO. Di ako sure kung kailangan ng crack nung academy, at wala na rin akong fucking space. Ansaya ng pampalipas oras ko no. Natapos ko na rin yung laro, at wala na kong magawa. Azure na ang langit.
Ano nangyari since? Well no one will really ask that, so I'll answer it for me. Ayan. I've tried writing two short stories. Pero nasa desktop ko pa at pending. Somehow parang ayoko. Tapos nagsayang ako ng afternoon trying to coop up inspiration. Whoa. Parang ganun kaganda no? Tapos magpopost pa sana ako uli pero ilang beses akong dumating dito sa new post screen na ito tapos wala akong isusulat. Hargh. Naisip ko lang na para saan ba ko magsusulat? Wala unfortunately, other than myself, for future references. Ilang beses akong nawalan ng 100 bills, all in all, 400. WTF. Iku-kuwento ko ba hell week ko? Sige sige. Nung last weeks, ang due lang ay: Pol sci 14 exam, film 100 critical analysis paper, film 110 photo exhibit, german 11 exam. Monday nung first week na-ayos ko na agad yung proposal para sa critical analysis paper. Hindi ako nakapag-aral para sa pol sci 14, shit lang talaga, sana ayos lang. Yung critical analysis paper ay natapos ko a day after ng deadline, pero ate fortune smiled at us so parang on time pa rin. Yun na yung pinakamahirap. The worst I got from hell week was swollen eyes. Yun lang.
Astig yung photo exhibit! Anyway. Nagbalak akong pumunta ng 8:30 dun e, astig naman mga classmates ko kaya 10 na sana ako darating. Eh kaso nadelay pa ko. Natuwa ako sa bagong episodes ng family guy at american dad, tapos dagdag pa itong si vic and everything. Ayan 11:30 ako dumating. Anlayo no? Halos wala pa rin namang nangyayari. Pero ansaya, kahit na awfully lonely. Ubos na susuotin ko nun. Pinut-off ko kasi laba day (which is Sohntag) für meine critical-analysis papier. Dun rin nawala yung 300 nung 400. Shiet. Stuck tuloy ako sa bahay. At nakakadisappoint yung mga photos ko dun. Ilan lang kaming magaling magcompose dun (kami eh no), chamba lang yung iba. Yung katabi naman ng photo ang ganda masyado, kumorneeh tuloy aken. Wala pang impact yung isang aken. Eh since ako naman yung mounting, inayos ko na lang no? Ahaha. Pero ang hirap mag mount. Late na nga nagstart eh. Pero nakakatuwang tulong-tulong kami. At sana ma-rid sa mundo ang mga katulad ni kris. SERYOSO.
At biglang nagyaya si Shiro. Astig nga e. At mababait mga classmates ko, may car pa. Wohow lang. At ansaya ng mga salitang lumalabas sa bibig ni shiro, wohow lalo. Napunta pa ko sa cantina at sa music21 ng di oras, umuwi pa ko ng 2:30am. Andami ko na namang should-have-beens.
Ayan. Totally ignored yung photo exhibit ko (in my terms ah). Anyway, shit rin naman yung aken dun, nakakahiya. Pero ansaya ng opening eh, I wouldn't want them to miss that. Them eh no. Nung umaga, ininvite ko si anjelin, sabi ko wala akong kasama, si kris lang, something about ma-o-op siya. Ganun. May ininvite akong importanteng tao pero I knew it somehow na di pupunta yun, hindi nga, mahihirapan pa ko mag-explain kay anjelin na wala nga ko kasama. WALA NGA. At di rin nakapunta si anjelin. What a day. Inisip ko pa naman nun, hahabol na lang ako sa jci, or uuwi agad para makapag star wars. Or sasamahan sa pag-uwi ang isang tao, or dine out. Ayan. Iba nangyari. Parang nag-manila by night ako, in protest sa mga bagay-bagay. So parang ganun, bahala na kung saan ako dalhin ng gabi, walanyang mga tao to. So ayan, instead of a solemn ride home, naging flamboyant descent to kawasakan. Hindi naman ako nawasak, parang ambilis nga e. Ansaya lang isipin na ano, nagp-prowl ako sa QC, nasa likod ng taxi katabi ang isang japanese national na asteg, at medyo basag.
So wala na kong distraction sa buhay. 5am na uli ako matutulog, 50% idle, 50% sulking. Nasa harap lang ng computer magdamag. Nakasandal sa silya. Nag-iisip ng mga bagay na hindi mangyayari. Naghahanap ng catharsis sa pagtapos ng kung anong laro. Gagawa na ko ng sariling fight club, puro naman self-serving mga taong kilala ko, (partially dahil sa isang magulong female lead?). Need to wait till next tuesday para magkapera uli ako. Apat na gabi pa, limang araw. SHIT ANTAGAL. Buong araw lang naghihintay ng conversation. *Makapag-kape nga muna, 4:59 am na as of now* Makikinig na lang ako ng 60s music buong araw kasi hindi ako optimitistic. Yung mellow mix pa rin.
Anyway. Tuwang-tuwa pa rin ako sa Jedi Knight 2: Jedi Outcast. Pero may jedi academy pala, at ano, 1.1gb tapos pinadownload ko pa kay kebin yung yung JK2JO. Di ako sure kung kailangan ng crack nung academy, at wala na rin akong fucking space. Ansaya ng pampalipas oras ko no. Natapos ko na rin yung laro, at wala na kong magawa. Azure na ang langit.
Tuesday, October 2, 2007
Sick
Bumili ako ng Jedi Knight II Jedi Outcast tapos ano, 1 hour into the game, motion sickness wtf. Tapos coffee helps daw o, according to Herr Guerzon. And yes, it does. WTF ansakit ng mata ko. Sa CS di ako nagaganito, sa alien versus predator oo, nagquit ako agad dun. Sa Deus Ex, hindi, shit, ilang oras ako naglalaro nun. Sa Half-life, minsan, nung nanonood ako ng naglalaro ng half-life, sasakit siya, 80% of the time. Woo.
WTF ang ulan ngaun.
Parang masaya umuwi ng maaga at matulog. Pero last week na, malamang lagi na kong nasa bahay for the next weeks. Gusto ko lumabas. Wala na yata ko pera. Pero magkakaron yan siguro.
Tapos nag-crash yata ako last week, pero di ganun ka-grabe. Tapos naddisturb ako sa mga panaginip ko. Nakakalungkot tuloy :( . Anyway, ang o.a. ko uli.
Well, well. Nakanood ako ng Lluvia en los Zapatos ni Maria Ripoll. At nasa upfi siya kahapon, astig no? Ayun. Tinawanan lang daw siya ng tatay nia nung sinabi niang gusto niang maging director. Pero sabi niya eh, dapat go-getter tayo, parang nung sa songs ni Lenny Kravitz na pinaghirapan niyang makuha ang rights. Well. Tapos umuulan like Inferno kanina.
Ehh nasa fc ako, nanood kami ng Im Juli, [ansaya puro nood], tapos ayun nga umulan, naiwan ko payong ko kahapon sa upfi. Tapos sinubukan kong takbuhin mula fc hanggang upfi para sa payong ko. Ayun ansaya. Tumatakbo sa ulan. Tapos nawala na pala ng tuluyan ang precious payong ko. WTF basang-basa ako. Pero ansaya ni manong guard, pinapasok kami sa loob, at sa empty theather, dumaan kami sa backstage. Ansaya.
Ayun. Maglalagay ako ng ganun scene sometime somewhere. Empty movie-house. Woo. Saka yung ano, yung funny way kapag maliit daanan at di kasya mga payong ng mga tao. Kasi kanina, tinaas ko payong ko para di niya na itaas niya payong niya. Pero tinaas pa rin niya, at tinaas ko ng mas mataas yung akin. Tapos after nun, tilt to the right, at tilt to the left naman yung isa, ang comic. Parang some etiquette. :D
Ah, may payong na ko kasi, bumili ako ng bago. Fibrella. 230 Pesos. Sa SM Carriedo. Kasi nagpadevelop ako ng black and white film. Abnoy camera ko amp. Parehong exposure, parehong setting, tapos iba kinalabasan. WTF. Saka na uli ako mag-aattempt mag B&W photography. Black and white ah, hindi GRAY photography. Dapat ko na pa naman alam na techniques. Tulad ng:
To improve contrast:
*tamang developing (shempre, pero ano, dapat talaga di over or underdeveloped)
*Go for 3-5 second intervals when printing, yung mga maayos kong contrast ay exposed for 10-15 seconds lang ang photopaper, panget na yung mga 20 seconds + or 3-5 mga ganun. Basta.
*Shoot under well-lit conditions. Dapat mataas lagi araw, 9-3, titingkad ang puti nun. Shiny pa. Di pa mukhang bland. May shimmering effect! Tingnan mabuti ang difference ng tones! (Talaga naman e)
*Panget ibang photos pag di glossy yung photopaper. Walanya. Di inexplain samin. Eh ako lang yata di gumagamit ng glossy. Kapag dark ang photo, mag glossy! Mas maganda effect. Sabi ni mang cv, sa mga light photos lang daw lumabas contrast ng non-glossy paper.
*Magaling ako magshoot ng sky! Woo. Pero actually, kailangan high-grain ang film, di na necessary aperture. Takte. Ganda na sana ng photos ko kung hindi lang BS ang camera ko.
*Eto pa pala, sa developer, wag tagalan, kahit hindi na 1.5 minutes ang babad, kasi ano e, di na nahahabol ng developer ang contrast.
Pasahan na mamaya ng 12 photos para sa Film 110 ko. Kulang pa ko. Kaya yan.
Nakapanood ako ng dalawang romantic films magkasunod na araw. Parehong euro pa. Nakakalungkot tuloy. At kahapon ko pa gusto magsulat tungkol dun. Kasi may mga teorya na naman ako. Pero wag na.
Antanggal ko nang naiisip yung ano, "It's only after you've lost everything that you're free to do anything." Whoa Whoa.
Shit. Alam na alam ko na yung feeling na ano, "missing someone". Antanggal ko nang nabo-bother nun. O.o
Maya na lang yung iba.
WTF ang ulan ngaun.
Parang masaya umuwi ng maaga at matulog. Pero last week na, malamang lagi na kong nasa bahay for the next weeks. Gusto ko lumabas. Wala na yata ko pera. Pero magkakaron yan siguro.
Tapos nag-crash yata ako last week, pero di ganun ka-grabe. Tapos naddisturb ako sa mga panaginip ko. Nakakalungkot tuloy :( . Anyway, ang o.a. ko uli.
Well, well. Nakanood ako ng Lluvia en los Zapatos ni Maria Ripoll. At nasa upfi siya kahapon, astig no? Ayun. Tinawanan lang daw siya ng tatay nia nung sinabi niang gusto niang maging director. Pero sabi niya eh, dapat go-getter tayo, parang nung sa songs ni Lenny Kravitz na pinaghirapan niyang makuha ang rights. Well. Tapos umuulan like Inferno kanina.
Ehh nasa fc ako, nanood kami ng Im Juli, [ansaya puro nood], tapos ayun nga umulan, naiwan ko payong ko kahapon sa upfi. Tapos sinubukan kong takbuhin mula fc hanggang upfi para sa payong ko. Ayun ansaya. Tumatakbo sa ulan. Tapos nawala na pala ng tuluyan ang precious payong ko. WTF basang-basa ako. Pero ansaya ni manong guard, pinapasok kami sa loob, at sa empty theather, dumaan kami sa backstage. Ansaya.
Ayun. Maglalagay ako ng ganun scene sometime somewhere. Empty movie-house. Woo. Saka yung ano, yung funny way kapag maliit daanan at di kasya mga payong ng mga tao. Kasi kanina, tinaas ko payong ko para di niya na itaas niya payong niya. Pero tinaas pa rin niya, at tinaas ko ng mas mataas yung akin. Tapos after nun, tilt to the right, at tilt to the left naman yung isa, ang comic. Parang some etiquette. :D
Ah, may payong na ko kasi, bumili ako ng bago. Fibrella. 230 Pesos. Sa SM Carriedo. Kasi nagpadevelop ako ng black and white film. Abnoy camera ko amp. Parehong exposure, parehong setting, tapos iba kinalabasan. WTF. Saka na uli ako mag-aattempt mag B&W photography. Black and white ah, hindi GRAY photography. Dapat ko na pa naman alam na techniques. Tulad ng:
To improve contrast:
*tamang developing (shempre, pero ano, dapat talaga di over or underdeveloped)
*Go for 3-5 second intervals when printing, yung mga maayos kong contrast ay exposed for 10-15 seconds lang ang photopaper, panget na yung mga 20 seconds + or 3-5 mga ganun. Basta.
*Shoot under well-lit conditions. Dapat mataas lagi araw, 9-3, titingkad ang puti nun. Shiny pa. Di pa mukhang bland. May shimmering effect! Tingnan mabuti ang difference ng tones! (Talaga naman e)
*Panget ibang photos pag di glossy yung photopaper. Walanya. Di inexplain samin. Eh ako lang yata di gumagamit ng glossy. Kapag dark ang photo, mag glossy! Mas maganda effect. Sabi ni mang cv, sa mga light photos lang daw lumabas contrast ng non-glossy paper.
*Magaling ako magshoot ng sky! Woo. Pero actually, kailangan high-grain ang film, di na necessary aperture. Takte. Ganda na sana ng photos ko kung hindi lang BS ang camera ko.
*Eto pa pala, sa developer, wag tagalan, kahit hindi na 1.5 minutes ang babad, kasi ano e, di na nahahabol ng developer ang contrast.
Pasahan na mamaya ng 12 photos para sa Film 110 ko. Kulang pa ko. Kaya yan.
Nakapanood ako ng dalawang romantic films magkasunod na araw. Parehong euro pa. Nakakalungkot tuloy. At kahapon ko pa gusto magsulat tungkol dun. Kasi may mga teorya na naman ako. Pero wag na.
Antanggal ko nang naiisip yung ano, "It's only after you've lost everything that you're free to do anything." Whoa Whoa.
Shit. Alam na alam ko na yung feeling na ano, "missing someone". Antanggal ko nang nabo-bother nun. O.o
Maya na lang yung iba.
Tuesday, September 25, 2007
Don't Knock When I'm Boarding Up the Door
AYOKO NA!
pero mahirap malimutan.
Hanap niyo ko ng magandang paraan para makalimot.
para hindi na mahirap.
pero mahirap malimutan.
Hanap niyo ko ng magandang paraan para makalimot.
para hindi na mahirap.
Subscribe to:
Posts (Atom)
