Aware

Bakit I been around, I been waiting, I been scheming? Ahaha. Kasi routine ko na for the past year na maghintay. Hmph. Ano pa ba gagawin ko kapag online ako? Tinatamad ako maglaro. Shitty naman PC ko. Now and then nakakakita ako ng something interesting, pero la rin. Mas madala pa rin ako tumingin sa desktop, yun lang, tumingin at maghintay.

Eh ano naman kung dumating? Parang wala lang. Hindi ko na alam kung ano paguusapan. Parang empty. Bland. Eto yung hinihintay ko pero ansakit kapag dumadating. Weh. Gusto ko kausapin pero parang ayoko. Parang ansaya tumingin sa messenger list: "oi, nandun sia oh". Yun lang. May pic, may pangalan, clickable item. Pero distant. DISTANT! Di ko tuloy alam gagawin ko. Parang wala na talaga akong maitutulong. Kasi, parang tumatambay lang ako sa bakod niya. Ano ako, feeling ko nasa bahay lang ako, mag-isang nakaupo sa PC, scheming. At totoo nga. Hindi ko alam gagawin ko! Tulong.

Tapos kunwari dumating nga. Wala lang. Wala lang talaga. Buti pa itong mga acquaintances ko, pero friends ko na. May napag-uusapan talaga kami, kahit na walang kwenta, and it's a mutual effort. At lilipas ang oras ng masaya. At mag-uunli pa kami kung minsan. Well. Mejo naghihintay pa naman ako buong araw. Nang-iistalk ng blog.

Ah the little things! Ngaun, I'm wearing an Invincible Smile. Sasakit na bibig ko mamaya. Ahaha.

At 1:51 na ko natapos kakasulat.